Choroba Peyroniego to schorzenie, w którym tkanka bliznowata w prąciu powoduje jego wygięcie, skrzywienie lub utratę długości bądź obwodu. W niektórych przypadkach może wywoływać ból i utrudniać lub uniemożliwiać współżycie seksualne.
Czym jest choroba Peyroniego?
Choroba Peyroniego to schorzenie, w którym tkanka bliznowata (zwana także blaszką) tworzy się w prąciu, powodując jego wygięcie, skrzywienie lub utratę długości bądź obwodu. Tkankę bliznowatą można wyczuć przez skórę, a podczas jej tworzenia może wystąpić ból w określonej części prącia. Kiedy dochodzi do erekcji, prącie może wyginać się do góry, w dół lub na bok, w zależności od umiejscowienia blizny.
Niektórzy mężczyźni z chorobą Peyroniego nie mają skrzywienia, ale mogą zauważyć wgłębienie, które nadaje prąciu wygląd przypominający "klepsydrę". Warto pamiętać, że większość mężczyzn nie ma idealnie prostych erekcji – jeśli prącie ma niewielkie skrzywienie, nawet od urodzenia, nie oznacza to automatycznie choroby Peyroniego.
Choroba Peyroniego jest zaburzeniem gojenia się ran, bliznowacenia i tworzenia blaszek w osłonce białawej prącia (łac. tunica albuginea), co prowadzi do włóknienia i różnego stopnia wygięcia prącia podczas erekcji.
Objawy choroby Peyroniego
Objawy choroby Peyroniego obejmują:
Obrzęk, który później przekształca się w twardy guzek na trzonie prącia i uniemożliwia jego prawidłowe rozciąganie się podczas erekcji
Skrzywienie prącia podczas erekcji (jeśli twarde miejsce znajduje się na górze prącia, będzie się on wyginał do góry, jeśli na dole – w dół)
Bolesne erekcje, które mogą utrudniać współżycie seksualne
Problemy z uzyskaniem lub utrzymaniem erekcji (zaburzenia erekcji)
Inne zmiany w prąciu – na przykład może pojawić się twarde miejsce na górze, dole i boku prącia, skracając go i zwężając w środku
U mężczyzn z chorobą Peyroniego skóra może być również grubsza i mniej elastyczna w innych częściach ciała, takich jak dłonie i stopy. Na przykład, niektórzy mężczyźni z chorobą Peyroniego mogą również mieć schorzenie zwane przykurczem Dupuytrena.
Prącie naturalnie różnią się rozmiarem i kształtem. Może występować niewielkie naturalne skrzywienie prącia podczas erekcji. Należy jednak zgłosić się do lekarza, jeśli prącie wykazuje znaczne skrzywienie lub erekcje są bolesne.
Stadia choroby Peyroniego
Choroba Peyroniego ma dwa stadia: ostre i przewlekłe.
Ostra choroba Peyroniego. Faza ostra trwa od sześciu do dwunastu miesięcy. W tym okresie pod skórą prącia tworzy się blizna, powodując jego skrzywienie lub inną zmianę kształtu. Może być bolesna, gdy prącie jest wzwiednionym lub w stanie spoczynkowym (wiotkim).
Przewlekła choroba Peyroniego. W stadium przewlekłym blizna już nie rośnie. Skrzywienie nie będzie się nasilać.
Przyczyny choroby Peyroniego
Przyczyna choroby Peyroniego nie jest w pełni poznana. Najczęstsza teoria wiąże się z powtarzającymi się urazami lub uszkodzeniem prącia podczas współżycia. Badania wykazały, że mężczyźni, którzy angażują się w bardziej intensywne lub częstsze stosunki, wydają się być bardziej narażeni na rozwój choroby Peyroniego.
Uważa się, że stan zapalny wywołany urazem powoduje tworzenie się tkanki bliznowatej w ciałach jamistych (gąbczastej tkance wzwodowej prącia). Z czasem ta blaszka narasta i uniemożliwia prawidłowe rozszerzanie się prącia, powodując jego wygięcie do góry lub w bok. Rzadko prącie wygina się w dół.
W wielu przypadkach uszkodzenie jest niezauważalne i występuje więcej niż raz. Przyczyny mogą również obejmować uszkodzenie prącia lub chorobę tkanki łącznej.
Czynniki ryzyka
Choroba Peyroniego dotyka głównie mężczyzn po 40. roku życia, ale może wystąpić również u młodszych mężczyzn. Może dotyczyć każdej dorosłej osoby z prąciem.
Czynniki ryzyka choroby Peyroniego i zaburzeń erekcji są zasadniczo takie same jak czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego i obejmują: palenie tytoniu, spożywanie alkoholu, brak aktywności fizycznej, dietę bogatą w tłuszcze, cukrzycę i hiperlipidemię. U mężczyzn z cukrzycą, im lepsza kontrola poziomu cukru we krwi, tym mniejsze ryzyko.
Diagnoza i badania
Jeśli lekarz pierwszego kontaktu podejrzewa chorobę Peyroniego, może skierować pacjenta do urologa – lekarza specjalizującego się w chorobach układu moczowo-płciowego.
Podczas wizyty lekarz zapyta o objawy i zazwyczaj będzie musiał zbadać prącie. Można wyczuć tkankę bliznowatą przez skórę lub wystąpić ból w określonej części prącia podczas jej tworzenia.
Lekarz może również zlecić badanie ultrasonograficzne (USG), które pomoże dokładniej ocenić zmiany w prąciu.
Metody leczenia
Choroba Peyroniego rzadko ustępuje samoistnie. U mężczyzn z niewielkim skrzywieniem, które się nie pogarsza i którzy mają prawidłową funkcję wzwodu, leczenie zwykle nie jest potrzebne. Jeśli jednak ból stanowi problem lub skrzywienie się pogarsza i zakłóca aktywność seksualną, leczenie może przynieść ulgę. Wczesne leczenie w fazie ostrej może również być skuteczniejsze niż oczekiwanie do fazy przewlekłej.
Jeśli objawy są łagodne, leczenie może nie być konieczne. Może być potrzebne, jeśli objawy są poważne lub powodują problemy, takie jak ból podczas seksu, depresja lub niska samoocena.
Leki
Leki mogą pomóc w leczeniu bólu i zmniejszeniu stopnia skrzywienia prącia. Obejmują one:
Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak ibuprofen lub naproksen, w przypadku bólu
Pentoksyfilinę, połączenie witaminy E i kolchicyny lub karnitynę w celu zmniejszenia bliznowacenia – są to leki przyjmowane doustnie (tabletki)
Kolagenazę, interferon i werapamil w celu zmniejszenia bliznowacenia – są one podawane w postaci zastrzyków bezpośrednio w tkankę bliznowatą
Nie ma wielu dowodów z badań pokazujących, jak dobrze którykolwiek z tych leków działa.
Werapamil podawany miejscowo
Werapamil podawany bezpośrednio w miejsce zmian to jedna z dostępnych opcji leczenia choroby Peyroniego. Nie jest zatwierdzony przez FDA do tego zastosowania i dlatego jest uważany za leczenie "poza wskazaniami rejestrowymi". Opublikowane dane sugerują, że 50% pacjentów odnotuje pewną poprawę skrzywienia prącia, a 50% nie. Jeśli nastąpi poprawa skrzywienia, zwykle jest ona skromna, może wynosić 10-15 stopni. Czasami może wystąpić znaczna poprawa.
Jest to seria sześciu zastrzyków, które są wykonywane co dwa tygodnie. Działania niepożądane występują rzadko i obejmują łagodny obrzęk i siniaki prącia. Nie ma ograniczeń w aktywności seksualnej między zabiegami.
Leczenie kolagenazą (Xiaflex)
Kolagenaza lub Xiaflex jest zatwierdzona przez FDA dla pacjentów z chorobą Peyroniego i skrzywieniem między 30-90 stopni. Opublikowane dane sugerują, że 70% mężczyzn odnotuje kombinację poprawy dyskomfortu pacjenta i/lub poprawy skrzywienia po czterech cyklach leczenia.
Każdy cykl składa się z dwóch zastrzyków kolagenazy rozdzielonych 3-7 dniami. Po tym następuje modelowanie prącia lub "zginanie prącia" (wykonywane 3 razy dziennie przez 30 sekund) – codziennie, rozpoczynając 2 dni po drugim zastrzyku. Ten cykl jest powtarzany 4 razy. Nie powinno być żadnej aktywności seksualnej przez 4 tygodnie po drugim zastrzyku w cyklu.
Pacjenci mogą doświadczyć działań niepożądanych, które obejmują siniaki i obrzęk. Czasami może to być znaczące. Istnieje ryzyko krwiaka lub krwawienia w obrębie prącia. W rzadkich przypadkach może dojść do uszkodzenia prącia ze "złamaniem prącia", które może wymagać naprawy chirurgicznej. Na szczęście zdarza się to tylko w około jednym na 250 przypadków.
Leczenie chirurgiczne
Zabieg chirurgiczny polegający na plikacji prącia pozwala na poprawę skrzywienia. Zazwyczaj wykonywany jest jako zabieg ambulatoryjny i polega na zakładaniu szwów po przeciwnej stronie prącia niż ta, która jest wygięta. Nie usuwa się tkanki bliznowatej. Według doświadczenia Yale Urology, można skorygować około 65 stopni skrzywienia prącia za pomocą tej terapii. Po operacji nie wolno podejmować aktywności seksualnej ani stymulacji przez około sześć tygodni.
Inne metody
Leczenie choroby Peyroniego obejmuje również:
Zabieg wykorzystujący fale dźwiękowe do rozbijania twardego miejsca w prąciu
Zabieg chirurgiczny mający na celu wyprostowanie prącia (zwykle nie jest możliwe wyprostowanie go do stanu sprzed skrzywienia)
Istnieją również urządzenia, które mogą pomóc, ale muszą być używane codziennie przez kilka miesięcy i zazwyczaj nie są dostępne w ramach publicznej służby zdrowia.
Rokowanie i życie z chorobą
Większość mężczyzn jest w stanie pozostać aktywna seksualnie. Poradnictwo może pomóc parom utrzymać aktywne życie seksualne pomimo choroby.
Zmiany w prąciu spowodowane chorobą Peyroniego mogą wpływać na to, jak czujesz się ze sobą i na twoją relację z partnerem. Choroba Peyroniego powoduje ból i może utrudniać lub uniemożliwiać współżycie.
Wczesna diagnoza choroby Peyroniego jest kluczowa dla skuteczności leczenia. Opracowanie sprawdzonych metod leczenia zwiększyło prawdopodobieństwo zachowania nerwów, funkcji prącia i złagodzenia bólu. Te metody leczenia są najskuteczniejsze, gdy schorzenie zostanie zdiagnozowane wcześnie i leczone przez specjalistów posiadających wiedzę na temat jego leczenia.
Jednak pacjenci zwykle zwlekają z wizytą u lekarza w związku z chorobą Peyroniego. Częściej to małżonek/partner ułatwia podjęcie decyzji o leczeniu. Na podstawie doświadczeń, pacjenci ostatecznie zgłaszają się po pomoc z powodu obaw o postępujący rozwój zauważalnego skrzywienia prącia, bólu lub dyskomfortu podczas współżycia albo niemożności odbycia stosunku.
Nie należy wstydzić się szukać pomocy. Choroba Peyroniego jest częstym problemem, z którym lekarze pierwszego kontaktu są przyzwyczajeni się zajmować.
info Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.
Włochy