W skrócie
Theophylline anhydrous był badany w różnych ustawieniach badań klinicznych. Jeden trial testował doustne tabletki teofiliny w leczeniu bólu głowy po nakłuciu opon (silny ból głowy, który może wystąpić po znieczuleniu rdzeniowym lub przypadkowym nakłuciu podczas znieczulenia epiduralnego). Inne badanie użyło dożylnej teofiliny bezwodnej jako części oceny obrazowania serca u osób z przewlekłym całkowitym zamknięciem tętnicy wieńcowej (długotrwałe całkowite zablokowanie tętnicy serca). Ten artykuł wyjaśnia, co te badania obejmowały, jak podawano lek i jakie wyniki były mierzone.
Najważniejsze informacje
- Badania kliniczne obejmujące theophylline anhydrous w dostarczonych danych dotyczą dwóch różnych zastosowań. Jedno randomizowane, podwójnie zaślepione badanie fazy 4 testowało doustną teofilinę (150 mg co 12 godzin) w leczeniu bólu głowy po nakłuciu opon i porównywało ją z doustnym sumatryptanem. To badanie bólu głowy monitorowało ból wielokrotnie przez 48 godzin przy użyciu 0‑10 Numerycznej Skali Oceny Bólu, a także czas trwania bólu, długość pobytu w szpitalu i działania niepożądane. Oddzielne badanie sercowo‑naczyniowe wymieniło dożylną teofilinę bezwodną (roztwór do wstrzykiwań) jako część oceny multimodalnej obrazowania u osób z przewlekłym całkowitym zamknięciem tętnicy wieńcowej. To badanie obrazowe koncentrowało się na wykrywaniu niedokrwienia (zmniejszonego przepływu krwi) i żywotności (czy mięsień sercowy jest nadal żywy) poprzez porównanie obrazowania opartego na CT z stresowym MRI serca.
W pigułce
- Główny omawiany lek
- Theophylline anhydrous (tabletka doustna w jednym badaniu; roztwór do wstrzykiwań dożylnych w drugim)
- Ustawienie badania 1
- Randomizowane, podwójnie zaślepione badanie fazy 4 w 60 pacjentach z bólem głowy po nakłuciu opon; porównano doustną teofilinę z doustnym sumatryptanem
- Ustawienie badania 2
- Badanie obrazowania sercowo‑naczyniowego w przewlekłym całkowitym zamknięciu tętnicy wieńcowej oceniające zgodność między obrazowaniem CT a stresowym MRI serca w wykrywaniu niedokrwienia i żywotności
- Dawki/formy w danych
- Doustna: 150 mg co 12 godzin (teofilina). Dożylna: do 200 mg całkowitej dziennej dawki podanej dla produktu do wstrzykiwań
- Kluczowe opisane wyniki
- Oceny bólu przez 48 godzin (NPRS), czas trwania bólu głowy (czas do NPRS ≤ 3), długość pobytu w szpitalu oraz działania niepożądane związane z leczeniem; punkty końcowe obrazowania dla niedokrwienia, żywotności i definicji CTO w badaniu obrazowym
Czym Theophylline anhydrous jest w tych badaniach
W dostarczonych zapisach badań klinicznych lek występuje jako doustna tabletka stosowana do leczenia bólu głowy po nakłuciu opon oraz jako dożylna roztwór do wstrzykiwań używany w badaniu obrazowania sercowo-naczyniowego.
Jedna wymieniona „inna nazwa” (synonim/nazwa handlowa) dla doustnej tabletki to Quibron‑T/SR tablets.
Badanie sercowo‑naczyniowe podaje synonimy substancji czynnej, takie jak anhydrous theophylline oraz „theophylline (anhydrous).”
Badanie kliniczne w bólu głowy po nakłuciu opon (PDPH)
To badanie pytało, czy doustna teofilina jest bardziej skuteczna niż doustny sumatryptan w leczeniu PDPH.
Badanie opisuje PDPH jako częstą komplikację po procedurach obejmujących nakłucie opon w celu znieczulenia rdzeniowego lub po przypadkowym nakłuciu opon podczas znieczulenia epiduralnego.
Było to prospektywne, randomizowane, podwójnie zaślepione badanie fazy czwartej, które objęło 60 pacjentów z PDPH, podzielonych na dwie równe grupy po 30 pacjentów każda.
Grupa otrzymująca teofilinę przyjmowała doustną tabletkę teofiliny w dawce 150 mg co 12 godzin.
Grupa porównawcza otrzymywała doustny sumatryptan sukcynian w dawce 25 mg co 12 godzin.
Jakie wyniki były mierzone w badaniu PDPH
Głównym wynikiem była nasilenie bólu mierzone przy użyciu Numerycznej Skali Oceny Bólu (NPRS), która jest 11‑punktową skalą od 0 do 10, gdzie 0 oznacza brak bólu, a 10 najgorszy możliwy ból.
Oceny bólu zbierano przed leczeniem, a następnie po 2, 6, 12, 18 i 24 godzinach, a potem co 12 godzin aż do 48 godzin od rozpoczęcia leczenia.
Badanie planowało raportować wyniki NPRS jako medianę (zakres) oraz średnią ± odchylenie standardowe w okresie 48 godzin.
Drugim wynikiem był czas trwania PDPH (w godzinach), definiowany jako czas od początku bólu głowy do momentu, gdy wynik NPRS spadł do 3 lub mniej.
Kolejnym wynikiem drugorzędnym była długość pobytu w szpitalu (w dniach), mierzona od przyjęcia do wypisu, w tym samym 48‑godzinnym okresie oceny.
Skutki uboczne monitorowane w badaniu PDPH
Badanie śledziło liczbę i częstość występowania działań niepożądanych związanych z leczeniem w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia terapii.
Do monitorowania włączono następujące działania niepożądane: kołatanie serca (uczucie szybkiego lub nieregularnego bicia serca), zawroty głowy, podrażnienie żołądka (podrażnienie żołądka), nudności/wymioty, biegunka, uczucie ciepła w ciele, mrowienie oraz napięcie w klatce piersiowej, gardle, szyi lub szczękach.
Badanie kliniczne w obrazowaniu przewlekłego całkowitego zamknięcia tętnicy wieńcowej (CTO)
Inny dostarczony zapis opisuje badanie u pacjentów z przewlekłym całkowitym zamknięciem tętnicy wieńcowej (długotrwałe całkowite zablokowanie tętnicy serca).
Głównym celem było ocenienie, jak dobrze angiografia CT tętnic wieńcowych z obrazowaniem perfuzji mięśnia sercowego w warunkach stresu i spoczynku zgadza się (konkordancja) ze stresem MRI serca w wykrywaniu niedokrwienia i żywotności u pacjentów z CTO.
W tym zapisie badania lek wymieniony jest jako produkt dożylny zawierający substancję czynną theophylline anhydrous (droga podania: dożylna), z podaną maksymalną dzienną dawką 200 mg oraz maksymalnym okresem leczenia 4 (jednostka czasu podana w zapisie).
Nazwa produktu to „Eufilina Venosa 200 mg solution for injection.”
Kluczowe definicje obrazowania i punkty końcowe w badaniu CTO
Podstawowe punkty końcowe badania obejmują miary żywotności, niedokrwienia mięśnia sercowego oraz sposób definiowania i klasyfikacji CTO.
W przypadku żywotności jednym kryterium obrazowym było „późne wzmocnienie” w ponad 50 % grubości dotkniętej ściany mięśnia sercowego, przy użyciu modelu 17 segmentów, podawane jako liczba segmentów spełniających kryterium.
Inne kryterium żywotności oceniało średnią grubość mięśnia sercowego mniejszą niż 5 mm lub 3 mm w segmentach z zaburzeniem ruchomości, również liczone jako liczba segmentów spełniających kryterium.
W odniesieniu do niedokrwienia mięśnia sercowego, badanie definiowało je jako wywołany i utrzymujący się defekt perfuzji podczas stresu, który znacząco poprawia się lub znika w spoczynku i przewyższa rozległość blizny mięśnia sercowego w tym samym segmencie na obrazach późnego wzmocnienia, podawane jako liczba segmentów wykazujących niedokrwienie.
Definicja CTO to brak przepływu przedniego (antegrade) przez zwężenie tętnicy wieńcowej, przy dopuszczeniu przepływu kolateralnego, o ile nie ma przepływu przez zmianę.
Badanie planowało klasyfikować CTO jako definitywne, jeśli istnieją dowody, że zamknięcie trwało ponad trzy miesiące, oraz prawdopodobne, jeśli dowody na czas trwania nie są dostępne.
Punkty końcowe drugorzędne i metody obejmowały wyjściowe MRI serca oraz kontrolę po 6 miesiącach, obrazowanie CT jako część rutynowej oceny przedproceduralnej, definicje zdarzeń niepożądanych przy użyciu CTO‑ARC oraz ocenę podłoża arytmogennego przy użyciu obrazów późnego wzmocnienia i określonego oprogramowania.