Badanie odpowiedzi immunologicznej i bezpieczeństwa szczepionki rMenB+OMV NZ przeciwko meningokokom grupy B u zdrowych osób w wieku 10-20 lat szczepionych w pierwszych 2 latach życia
personUczestnicy:0–17 lat · 18–64 lata · Zdrowi ochotnicy
medicationSubstancje:Outer Membrane Vesicles (Omv) From Neisseria Meningitidis Group B Strain Nz98/254 Measured As Amount Of Total Protein Containing The Pora P1.4 Adsorbed On Aluminium Hydroxide
Zakażenie meningokokowe to rzadka, ale bardzo poważna choroba bakteryjna, która może być śmiertelna w ciągu zaledwie kilku godzin. Objawy często przypominają przeziębienie lub grypę, ale charakterystycznym znakiem jest sztywność karku.
Czym jest zakażenie meningokokowe?
Zakażenie meningokokowe to rzadka infekcja wywołana przez bakterię o nazwie Neisseria meningitidis, określaną również jako meningokok. Ta bakteria może zaatakować różne części organizmu, wywołując bardzo poważne schorzenia.
Bakteria może zainfekować opony mózgowo-rdzeniowe, czyli trzy cienkie warstwy tkanki, które otaczają i chronią mózg oraz rdzeń kręgowy. Można je porównać do skórki owiniętej wokół pomarańczy czy grejpfruta. Gdy dochodzi do zakażenia tych opon, mówimy o zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych.
Najczęstsze dwa rodzaje zakażenia meningokokowego to zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych oraz zakażenie krwi. Przy zakażeniu krwi bakterie dostają się do krwiobiegu i uszkadzają ściany naczyń krwionośnych, co powoduje krwawienia do skóry i narządów wewnętrznych.
W 2023 roku w Stanach Zjednoczonych odnotowano około 400 przypadków zakażenia meningokokowego. Choroba ta jest poważna i może być śmiertelna bez odpowiedniego leczenia. Nawet przy zastosowaniu antybiotyków umiera od 10 do 15 procent zakażonych osób, a u około jednej na pięć osób, które przeżyją, mogą wystąpić trwałe powikłania.
Przyczyny i sposób rozprzestrzeniania się zakażenia
Bakterie meningokokowe mogą żyć w tylnej części nosa i gardła człowieka. Około jedna na dziesięć osób ma te bakterie w gardle, ale nie jest chora. Czasami jednak bakterie przedostają się do innych części organizmu i wywołują zakażenie.
Zakażenie meningokokowe przenosi się między ludźmi przez bliski lub przedłużający się kontakt z wydzielinami z dróg oddechowych i gardła, takimi jak ślina. Bakteria może się rozprzestrzeniać przez całowanie, dzielenie się sztućcami, picie bezpośrednio z tego samego naczynia, wspólne palenie papierosów czy dzielenie się szminką. Może też przenosić się przez kaszel.
Z niewiadomych przyczyn bakterie mogą czasami przełamać naturalne bariery ochronne organizmu i dostać się do krwiobiegu. Stamtąd mogą dotrzeć do układu nerwowego i wywołać zakażenie meningokokowe. Bakterie mogą również dostać się bezpośrednio do układu nerwowego po poważnym urazie głowy, operacji lub infekcji.
Objawy zakażenia meningokokowego
Objawy zakażenia meningokokowego pojawiają się nagle – zazwyczaj trzy do czterech dni po zakażeniu, chociaż może to potrwać nawet do dziesięciu dni. Choroba rozwija się bardzo szybko i osoba może stać się bardzo chora w krótkim czasie.
Wczesne objawy często są podobne do grypy lub przeziębienia, co może opóźnić rozpoznanie i leczenie. Do częstych objawów należą:
Gorączka
Silny ból głowy
Sztywność karku
Nudności i wymioty
Biegunka
Nadwrażliwość na jasne światło
Wysypka skórna, która wygląda jak ciemne, odbarwione punkciki lub większy obszar przypominający siniak
Inne oznaki zakażenia meningokokowego mogą obejmować:
Splątanie i drażliwość
Zmieniony stan świadomości (dezorientacja)
Uczucie dużej senności
Trudności w chodzeniu lub utrzymaniu równowagi
Jęczenie i stękanie
Ból stawów i mięśni
Utrata apetytu
Objawy u niemowląt
U niemowląt może być trudno zauważyć typowe objawy zakażenia meningokokowego. Zamiast klasycznych objawów niemowlęta mogą być powolne lub mało aktywne, drażliwe, wymiotować, słabo się odżywiać lub mieć wypukłe ciemiączko (miękkie miejsce na główce dziecka).
Jeśli zauważysz którykolwiek z tych objawów u siebie lub u kogoś bliskiego, natychmiast zgłoś się po pomoc medyczną. Zakażenie meningokokowe to nagły przypadek medyczny i im szybciej rozpocznie się leczenie, tym większe są szanse na przeżycie.
Kto jest najbardziej zagrożony?
Chociaż każdy może zachorować na zakażenie meningokokowe, niektóre grupy osób są bardziej narażone na tę chorobę:
Niemowlęta poniżej jednego roku życia
Nastolatki i młodzi dorośli w wieku 16-23 lata
Studenci mieszkający w akademikach lub na stancjach
Rekruci wojskowi
Osoby żyjące w zatłoczonych warunkach, takich jak akademiki czy koszary wojskowe
Osoby podróżujące do obszarów poza Stanami Zjednoczonymi, takich jak "pas zapalenia opon mózgowych" w Afryce
Osoby z uszkodzoną śledzioną lub bez śledziony albo chorujące na anemię sierpowatokrwinkową
Osoby żyjące z HIV
Osoby leczone lekami Soliris® lub Ultomiris™, lub te z niedoborem składowej dopełniacza (wrodzoną chorobą układu odpornościowego)
Osoby narażone podczas wybuchu epidemii
Pracownicy laboratoriów pracujący z bakteriami meningokokowymi
Osoby niedawno zakażone wirusem górnych dróg oddechowych
Palacze
Rozpoznanie choroby
Osoby z podejrzeniem zakażenia meningokokowego zwykle muszą przejść badania w szpitalu. Może być również konieczny pobyt w szpitalu w celu leczenia. Ze względu na ryzyko poważnych powikłań i zgonu, szybkie rozpoznanie i wczesne leczenie antybiotykami są niezwykle ważne.
W celu potwierdzenia rozpoznania i sprawdzenia, czy zakażenie jest spowodowane bakteriami czy wirusem, może być wykonanych kilka badań:
Badanie fizykalne w celu poszukiwania objawów zapalenia opon mózgowych
Badanie krwi w celu wykrycia bakterii lub wirusów
Nakłucie lędźwiowe – zabieg, podczas którego pobiera się próbkę płynu z kręgosłupa i sprawdza się ją pod kątem obecności bakterii lub wirusów
Tomografia komputerowa (TK) w celu sprawdzenia, czy nie ma problemów z mózgiem, takich jak obrzęk
Hodowla bakterii i testy oparte na amplifikacji kwasów nukleinowych (takie jak test PCR) mają swoje zalety i wady w diagnostyce zakażenia meningokokowego. Informacja o serogrupie (rodzaju bakterii) pomaga w reakcji zdrowia publicznego i identyfikacji epidemii.
Leczenie zakażenia meningokokowego
Zakażenie meningokokowe jest potencjalnie śmiertelne i zawsze należy je traktować jako nagły przypadek medyczny. Konieczna jest hospitalizacja. Aby zapobiec poważnym powikłaniom neurologicznym i śmierci, niezbędne jest szybkie zastosowanie terapii antybiotykowej.
Ponieważ bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych może być bardzo poważne, leczenie antybiotykami zazwyczaj rozpoczyna się jeszcze przed potwierdzeniem diagnozy i może zostać przerwane później, jeśli testy wykażą, że choroba jest spowodowana przez wirusa.
Leczenie w szpitalu
Leczenie w szpitalu jest zalecane we wszystkich przypadkach bakteryjnego zakażenia meningokokowego, ponieważ choroba może powodować poważne problemy i wymaga ścisłego monitorowania. Leczenie może obejmować:
Antybiotyki podawane bezpośrednio do żyły
Płyny podawane bezpośrednio do żyły, aby zapobiec odwodnieniu
Tlen podawany przez maskę tlenową, jeśli występują problemy z oddychaniem
Leki steroidowe, aby pomóc zmniejszyć obrzęk wokół mózgu, w niektórych przypadkach
Empiryczna terapia w przypadku podejrzenia zakażenia meningokokowego powinna obejmować cefalosporynę o szerokim spektrum działania, taką jak cefotaksym lub ceftriakson. Leczenie penicyliną lub ampicyliną wymaga badania wrażliwości bakterii na antybiotyki.
Osoby z zakażeniem meningokokowym mogą potrzebować pobytu w szpitalu przez kilka dni, a w niektórych przypadkach leczenie może być potrzebne przez kilka tygodni. Nawet po powrocie do domu może minąć trochę czasu, zanim poczujesz się całkowicie normalnie.
Powikłania i rokowanie
Zakażenie meningokokowe może postępować bardzo szybko i prowadzić do poważnych powikłań. Nawet przy leczeniu około jeden na sześciu chorych umiera, czasami w ciągu zaledwie 24 godzin. Spośród tych, którzy przeżyją, jedna na pięć osób może cierpieć na poważne i trwałe powikłania.
Możliwe powikłania długoterminowe obejmują:
Uszkodzenie mózgu
Głuchota lub utrata słuchu
Problemy neurologiczne
Uszkodzenie nerek
Utrata kończyn – amputacja rąk, nóg, palców u rąk lub stóp z powodu martwicy (obumierania tkanek)
Napady padaczkowe
Do jednej na siedem osób (10-14 procent), które zapadną na chorobę, umiera. Spośród tych, które przeżyją, nawet do jedna na pięć osób może mieć trwałe niepełnosprawności.
Im szybciej zostanie rozpoczęte leczenie, tym większe są szanse na pełne wyzdrowienie. Dlatego tak ważne jest natychmiastowe zgłoszenie się po pomoc medyczną, jeśli podejrzewasz zakażenie meningokokowe.
Zapobieganie zakażeniu
Szczepienia
Szczepionki zapewniają najlepszą ochronę przed zakażeniem meningokokowym. Dostępne są różne rodzaje szczepionek meningokokowych, które chronią przed różnymi grupami bakterii.
Szczepienia są szczególnie zalecane dla:
Dzieci i nastolatków
Studentów rozpoczynających studia i mieszkających w akademikach
Rekrutów wojskowych
Osób podróżujących do obszarów, gdzie zakażenie meningokokowe jest powszechne
Osób z określonymi schorzeniami, które zwiększają ryzyko zakażenia
Pracowników laboratoryjnych, którzy regularnie pracują z bakteriami Neisseria meningitidis
Zapobieganie rozprzestrzenianiu się zakażenia
Ryzyko rozprzestrzenienia się zakażenia z osoby chorej na inne osoby jest na ogół niskie. Jednak jeśli uważa się, że ktoś jest narażony na wysokie ryzyko zakażenia, może otrzymać dawkę antybiotyków jako środek zapobiegawczy.
Profilaktyka antybiotykowa może być zalecana dla osób, które miały przedłużony bliski kontakt z osobą, która rozwinęła zakażenie meningokokowe, takich jak:
Osoby mieszkające w tym samym domu
Uczniowie dzielący sypialnie
Studenci dzielący akademik
Chłopak lub dziewczyna osoby chorej
Pracownicy służby zdrowia, którzy mieli kontakt z wydzielinami dróg oddechowych pacjenta z zakażeniem meningokokowym, również mogą potrzebować profilaktyki antybiotykowej, niezależnie od statusu szczepienia.
Inne środki zapobiegawcze
Aby zmniejszyć ryzyko zakażenia, warto:
Unikać dzielenia się naczyniami, sztućcami, papierosami czy szminką z innymi osobami
Unikać całowania osób chorych
Utrzymywać dobrą higienę, w tym regularne mycie rąk
Nie palić tytoniu i nie używać marihuany, ponieważ te zachowania zwiększają ryzyko
Jeśli miałeś kontakt z osobą chorą na zakażenie meningokokowe, skontaktuj się ze swoim lekarzem lub lokalnym oddziałem zdrowia publicznego, aby dowiedzieć się, czy potrzebujesz antybiotyków zapobiegawczych.
info Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.