Bezobjawowe zakażenie HIV

Czym jest bezobjawowe zakażenie HIV

Bezobjawowe zakażenie HIV to drugi etap zakażenia wirusem HIV (ludzki wirus niedoboru odporności). Ten etap choroby jest również nazywany przewlekłym zakażeniem HIV lub utajoną fazą kliniczną zakażenia1. W tym okresie osoba zakażona nie odczuwa żadnych objawów związanych z zakażeniem HIV, dlatego może nie zdawać sobie sprawy z tego, że jest nosicielem wirusa.

Bezobjawowe zakażenie HIV następuje po początkowej, ostrej fazie zakażenia, podczas której niektóre osoby mogą doświadczać objawów przypominających grypę w ciągu od 2 do 4 tygodni po zarażeniu. Objawy te mogą utrzymywać się przez kilka dni lub kilka tygodni, ale niektóre osoby w ogóle ich nie odczuwają2.

Co dzieje się w organizmie podczas bezobjawowej fazy

Mimo braku widocznych objawów w organizmie zachodzą istotne zmiany. W tym etapie wirus HIV nadal aktywnie namnaża się w organizmie, a układ odpornościowy (system obronny organizmu przed chorobami) stopniowo się osłabia1. Choć osoba czuje się całkowicie zdrowa, wirus pracuje w tle, atakując komórki układu odpornościowego.

Jedynym sposobem, aby dowiedzieć się, czy jest się zakażonym HIV, jest wykonanie testu. Samo odczuwanie dobrego samopoczucia nie oznacza braku zakażenia2. W tym okresie osoba zakażona może również przekazać wirusa innym osobom podczas kontaktów seksualnych lub przez wspólne używanie igieł.

Jak długo trwa bezobjawowa faza zakażenia

Czas trwania bezobjawowej fazy zakażenia HIV jest bardzo różny u poszczególnych osób. To, jak długo ten etap będzie trwał, zależy od szybkości, z jaką wirus HIV kopiuje samego siebie, oraz od tego, jak geny danej osoby wpływają na sposób, w jaki organizm radzi sobie z wirusem1.

U niektórych osób objawy i pogorszenie funkcji układu odpornościowego mogą wystąpić już w ciągu kilku lat od pierwotnego zakażenia. U innych bezobjawowa faza może trwać 10 lat lub dłużej, choć tak długi okres bez objawów nie jest częsty3. Bez odpowiedniego leczenia osoba zakażona może w końcu rozwinąć AIDS (zespół nabytego niedoboru odporności), czyli końcowy etap zakażenia HIV.

Leczenie bezobjawowego zakażenia HIV

Choć obecnie nie istnieje skuteczne lekarstwo na HIV, odpowiednia opieka medyczna pozwala kontrolować wirusa2. Terapia antyretrowirusowa (ART) jest zalecana dla wszystkich osób zakażonych HIV, niezależnie od liczby komórek CD4 (rodzaj białych krwinek ważnych dla układu odpornościowego)4.

Rozpoczęcie leczenia antyretrowirusowego jak najszybciej po rozpoznaniu zakażenia przynosi największe korzyści. Badanie naukowe przeprowadzone na całym świecie wykazało, że osoby z bezobjawowym zakażeniem HIV, które rozpoczęły leczenie natychmiast po diagnozie, miały o ponad 50% mniejsze ryzyko zachorowania i śmierci w porównaniu z osobami, które odłożyły leczenie do czasu, gdy liczba komórek CD4 spadła poniżej 350 na milimetr sześcienny5.

Osoby zakażone HIV, które przyjmują leki i utrzymują niskie poziomy wirusa we krwi (nieoznaczalne obciążenie wirusowe), mogą żyć długo i zdrowo oraz chronić swoich partnerów przed zakażeniem2. Leczenie zmniejsza zapalenie i aktywację układu odpornościowego, co według naukowców pomaga zapobiegać rozwojowi chorób narządów wewnętrznych związanych z niekontrolowanym namnażaniem się HIV4.