Dysplazja sromu to stan przedrakowy, w którym komórki skóry na zewnętrznych narządach płciowych kobiety stają się nietypowe. Chociaż nie jest to rak, nieleczona dysplazja może w przyszłości prowadzić do rozwoju raka sromu.
Czym jest dysplazja sromu?
Dysplazja sromu, znana również jako neoplazja wewnątrznabłonkowa sromu (VIN), to stan, w którym nieprawidłowe komórki rozwijają się w górnej warstwie skóry pokrywającej srom. Srom to nazwa zewnętrznych narządów płciowych kobiety, obejmujących wargi sromowe, łechtaczkę i okolice wokół wejścia do pochwy.
Najważniejsze, co należy zrozumieć: dysplazja sromu nie jest rakiem. Oznacza to, że niektóre komórki skóry są nietypowe i mogą z czasem przekształcić się w raka sromu, jeśli nie zostaną poddane leczeniu. Na szczęście wczesne leczenie i regularne kontrole mogą zapobiec przekształceniu się dysplazji w raka.
Dysplazja sromu może być łagodna, umiarkowana lub ciężka. Gdy jest ciężka, uważa się ją za stan przedrakowy, choć może nigdy nie osiągnąć stadium rakowego. Jednak jeśli ciężka dysplazja sromu będzie się pogarszać bez interwencji, inwazyjny rak sromu może rozwinąć się po kilku latach.
Rodzaje dysplazji sromu
Istnieją dwa główne rodzaje dysplazji sromu, które mogą przekształcić się w raka:
Dysplazja sromu typu zwykłego (uVIN) stanowi większość przypadków VIN, przy czym większość osób otrzymuje diagnozę w wieku czterdziestu lat. Jest związana z zakażeniem wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) wysokiego ryzyka. "Wysokie ryzyko" oznacza, że wirus może spowodować przekształcenie normalnych komórek w komórki rakowe. Ten typ dysplazji nazywany jest również zmianami śródnabłonkowymi kolczystymi wysokiego stopnia (HSIL).
Dysplazja sromu typu zróżnicowanego (dVIN) stanowi tylko około 5% przypadków VIN. Jest najczęstsza u osób w wieku 60 lat i starszych. Jest związana ze stanem zapalnym skóry zwanym liszajem twardniącym.
Możesz również mieć nieprawidłowe komórki na sromie nazywane zmianami śródnabłonkowymi kolczystymi niskiego stopnia (LSIL). LSIL jest związany z formami HPV niskiego ryzyka (takimi jak te związane z kłykcinami kończystymi). Te komórki rzadko stają się rakowe i często zanikają bez leczenia.
Przyczyny i czynniki ryzyka
Dokładna przyczyna dysplazji sromu nie została ustalona, ale jest ona związana z kilkoma czynnikami:
Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) - najsilniejszy związek. W wielu przypadkach rozwój dysplazji sromu poprzedzony jest kłykcinami kończystymi lub dysplazją nabłonka płaskiego.
Przewlekłe podrażnienie sromu
Wirus opryszczki pospolitej narządów płciowych
Liszaj twardniejący sromu
Palenie tytoniu
Osłabienie układu odpornościowego
Wiek jest również istotnym czynnikiem ryzyka - dysplazja typu zwykłego najczęściej występuje u kobiet w wieku czterdziestu lat, podczas gdy typ zróżnicowany jest częstszy u kobiet po 60. roku życia.
Objawy dysplazji sromu
Objawy dysplazji sromu mogą się różnić, ale najczęstsze to:
Przewlekłe swędzenie sromu
Uczucie pieczenia, mrowienia lub bolesności w okolicy sromu
Zmiana wyglądu lub koloru skóry sromu - od białego do szarego, od czerwonego do brązowego lub czarnego
Lekko uniesione, oddzielne zmiany na sromie, które mogą wyglądać jak przyciemnione pieprzyki lub piegi
Płaskie, szare zmiany na sromie
Ból podczas stosunku płciowego
Należy pamiętać, że niektóre kobiety mogą nie mieć żadnych objawów przez długi czas.
Rozpoznanie choroby
W przeciwieństwie do szyjki macicy, nie ma programów przesiewowych umożliwiających wczesne wykrycie dysplazji sromu. Dlatego ważne jest, aby regularnie kontrolować swój srom i zgłaszać się do lekarza, jeśli zauważysz jakiekolwiek niepokojące zmiany.
Lekarz powinien mieć niski próg pobierania biopsji zmian na sromie. Zmiany, które są uporczywe, szybko się zmieniają lub wykazują nietypowe wzorce naczyniowe, kolory lub granice, powinny być poddane biopsji. Podejrzane brodawki płciowe u kobiet po menopauzie oraz zmiany, które nie reagowały na leczenie miejscowe u kobiet w każdym wieku, również powinny zostać poddane biopsji.
Diagnostyka zwykle obejmuje:
Dokładne badanie wzrokowe sromu przez lekarza
Biopsję - pobranie małego fragmentu tkanki do badania pod mikroskopem, aby potwierdzić diagnozę i określić stopień zmian
Leczenie dysplazji sromu
Leczenie jest zalecane w przypadku dysplazji sromu wysokiego stopnia (HSIL). Wybór między metodami leczenia zależy od wielkości, umiejscowienia i liczby zmian.
Leczenie miejscowe
Leczenie miejscowe przy użyciu imikimodu 5% (kremu) może być stosowane pozarejestracyjnie w leczeniu dysplazji sromu wysokiego stopnia, szczególnie u pacjentek z rozległymi lub licznymi zmianami, gdy nie podejrzewa się raka. Zgodność pacjentki jest niezwykle ważna przy wyborze tej strategii leczenia, ponieważ potrzebnych będzie wiele wizyt w gabinecie: leczenie może wymagać stosowania trzy razy w tygodniu przez 12-20 tygodni z miesięcznymi ocenami. Zmiany, które nie reagują na leczenie, wymagają wycięcia chirurgicznego. Podrażnienie lub ból sromu mogą zakłócić lub przedwcześnie zakończyć leczenie.
Ablacja laserowa
Ablacja laserowa jest akceptowalną metodą leczenia dysplazji sromu wysokiego stopnia, gdy nie podejrzewa się raka. Ablacja laserowa może być stosowana w przypadku pojedynczych, wieloogniskowych lub zlewnych zmian. Leczenie laserowe dysplazji sromu wymaga zniszczenia komórek przez całą warstwę naskórka, około dwa milimetry w przypadku obszarów bez owłosienia.
Leczenie chirurgiczne
Dysplazja sromu wysokiego stopnia zidentyfikowana w owłosionych obszarach sromu może zawierać dysplazję w mieszkach włosowych głębiej w tkance podskórnej. Dlatego w tych przypadkach preferowane jest wycięcie chirurgiczne. Leczenie chirurgiczne może obejmować różne techniki usunięcia nieprawidłowych komórek.
Rokowanie i dalsze postępowanie
Na szczęście wczesne leczenie i ścisłe monitorowanie mogą zapobiec przekształceniu się dysplazji sromu w raka. Jednak zdarzają się przypadki nawrotów, dlatego regularne kontrole są niezbędne.
Chociaż spontaniczne ustąpienie dysplazji sromu może wystąpić, szczególnie w przypadku zmian niskiego stopnia, ciężka dysplazja wymaga leczenia, ponieważ istnieje ryzyko progresji do raka. Powrót do zdrowia po leczeniu dysplazji sromu może trwać tygodnie, miesiące lub dłużej.
Zapobieganie
Istnieje kilka sposobów na zmniejszenie ryzyka rozwoju dysplazji sromu:
Szczepienie przeciwko HPV - szczepionka chroni przed najczęstszymi typami wirusa HPV wysokiego ryzyka, które mogą prowadzić do dysplazji i raka sromu
Zaprzestanie palenia tytoniu
Regularne kontrole ginekologiczne
Zgłaszanie do lekarza wszelkich niepokojących zmian w okolicy sromu
Dysplazja sromu jest coraz częstszym problemem, szczególnie u kobiet w wieku czterdziestu lat. Chociaż częstość występowania dysplazji sromu typu HSIL gwałtownie wzrosła w ostatnich dziesięcioleciach w Stanach Zjednoczonych z powodu rosnącej rozpowszechnienia zakażenia HPV, wczesne wykrycie i odpowiednie leczenie mogą skutecznie zapobiec rozwojowi raka.
info Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.
Włochy