Choroby rzadkie
Badane cząsteczki
Lokalizacje
Badania z rekrutacją w toku są na początku listy
2 badania kliniczne w tym schorzeniu
Badanie przyczepności esflurbiprofenowego plastra hydrogelowego 165 mg u zdrowych ochotników
NiemcyBadanie nad terapią tlenem hiperbarycznym w leczeniu ostrego urazu mięśnia dwugłowego uda u sportowców i personelu wojskowego
HolandiaW skrócie
Nadwyrężenie mięśnia to jedno z najczęstszych urazów tkanek miękkich, które może przytrafić się każdemu – od profesjonalnych sportowców po osoby wykonujące codzienne czynności. Chociaż większość nadwyrężeń jest bolesna, zazwyczaj można je leczyć w domu przy odpowiednim odpoczynku i opiece.
Nadwyrężenie mięśnia, nazywane również nadciągnięciem lub przeciążeniem mięśnia, to uszkodzenie polegające na rozciągnięciu lub rozdarciu włókien mięśniowych. Jest to jedno z najczęstszych urazów tkanek miękkich. Możesz nadwyrężyć mięsień poprzez nadmierne rozciągnięcie go lub zbyt intensywne użycie, co osłabia włókna mięśniowe.
Nadwyrężenie mięśnia to uraz, który powstaje w wyniku rozciągnięcia włókien mięśniowych i może prowadzić do częściowego lub całkowitego rozdarcia mięśnia. Uszkodzenie może być niewielkim nacięciem tkanki mięśniowej, a w poważnych przypadkach mięsień może rozerwać się na dwie oddzielne części.
Nadwyrężenie może wystąpić podczas jednego nagłego ruchu, takiego jak sięganie daleko poza normalny zasięg lub używanie zbyt ciężkich ciężarków, albo w wyniku powtarzających się ruchów, takich jak szorowanie podłogi tam i z powrotem.
Mięśnie składają się z tysięcy małych włókien splecionych razem. Gdy nadwyrężasz mięsień, pasma włókien rozciągają się poza swój limit i rozrywają. To można porównać do starej gumy recepturki – nowe gumy mają dużą elastyczność i rozciągliwość, ale jeśli używasz ich zbyt długo lub nagle pociągniesz zbyt mocno, włókna zaczną się rozrywać.
Mięsień otoczony jest zewnętrzną osłonką, która pozwala mu płynnie poruszać się po otaczających tkankach podczas skurczu. Wewnątrz zewnętrznej osłonki znajdują się wiązki włókien mięśniowych zwane pęczkami, które składają się z jeszcze mniejszych struktur – miofibryli.
Te miofibryle składają się z milionów mikroskopijnych jednostek zwanych sarkomerami, które są odpowiedzialne za skurcz mięśnia. W sarkomerze białka mięśniowe zwane miozynamii ciągną cienkie nici białka zwanego aktyną, gdy są stymulowane przez nerwy. Kiedy to następuje, sarkomery skracają się, powodując skurcz. Gdy białka miozyny się rozluźniają, sarkomery wydłużają się z powrotem do pierwotnej pozycji, podobnie jak cały mięsień.
Lekarze klasyfikują nadwyrężenia mięśni w zależności od stopnia uszkodzenia włókien mięśniowych na trzy stopnie:
Stopień I (łagodne nadwyrężenie): W tym łagodnym nadwyrężeniu tylko nieliczne włókna mięśniowe są rozciągnięte lub rozerwane. Chociaż uszkodzony mięsień jest wrażliwy i bolesny, zachowuje normalną siłę. Nadwyrężenie pierwszego stopnia rozciąga i przerywa tylko kilka włókien.
Stopień II (umiarkowane nadwyrężenie): To jest umiarkowane nadwyrężenie, z większą liczbą uszkodzonych włókien i bardziej nasilonym bólem i wrażliwością mięśnia. Występuje również niewielki obrzęk, zauważalna utrata siły, a czasami siniak.
Stopień III (ciężkie nadwyrężenie): To nadwyrężenie rozrywa mięsień na całej jego długości, czasami powodując odgłos „trzaśnięcia", gdy mięsień rozrywa się na dwie oddzielne części lub odrywa się od ścięgna. Nadwyrężenia trzeciego stopnia to poważne urazy, które powodują całkowitą utratę funkcji mięśnia, a także znaczny ból, obrzęk, wrażliwość i przebarwienie. Ponieważ nadwyrężenia trzeciego stopnia zwykle powodują widoczne przerwanie normalnego zarysu mięśnia, może być widoczne wyraźne „wgłębienie" lub „szczelina" pod skórą, gdzie rozerwane fragmenty mięśnia się rozeszły.
Specjaliści medyczni również klasyfikują nadwyrężenia mięśni jako ostre lub przewlekłe. Ostre nadwyrężenia mięśni powstają nagle i powodują natychmiastowe objawy. Możesz nadwyrężyć mięsień podczas nagłego, silnego ruchu lub przez jego skręcenie. Przewlekłe nadwyrężenia mięśni rozwijają się stopniowo, podobnie jak ich objawy. Możesz stopniowo rozerwać mięsień przez nadmierne używanie go bez odpowiedniego odpoczynku.
Najczęstsze rodzaje nadwyrężeń mięśni obejmują:
Nadwyrężenia mięśni występują, gdy siła działająca na mięsień jest tak duża, że dochodzi do uszkodzenia tkanki. Uraz może wystąpić w jednym z trzech miejsc: wewnątrz samego mięśnia, w miejscu połączenia mięśnia i ścięgna (najczęściej), lub w ściągnie, gdzie przyczepia się do kości.
Nadwyrężenia mięśni są jednymi z najczęstszych przyczyn przerw w grze w sporcie zawodowym. Obecnie są główną przyczyną przerw w grze w NFL. Ale nie musisz być profesjonalnym sportowcem, aby doznać takiego urazu. Są one dość powszechne zarówno wśród zawodowych, jak i rekreacyjnych sportowców.
Te urazy zazwyczaj występują:
W sporcie i ćwiczeniach nadwyrężenia mogą być spowodowane różnymi czynnikami:
Nadużycie: Powtarzające się używanie grupy mięśniowej może prowadzić do mikro-naderwań, powodując nadwyrężenie w czasie.
Słabe przygotowanie: Słabe lub mało elastyczne mięśnie są bardziej podatne na nadwyrężenie.
Nieodpowiednia rozgrzewka: Rozpoczynanie treningu bez rozgrzewki może zwiększyć ryzyko nadwyrężenia mięśnia, ponieważ zimne mięśnie są mniej elastyczne i bardziej podatne na uraz.
Nagłe ruchy: Szybkie zmiany kierunku, skakanie lub sprint mogą prowadzić do ostrego nadwyrężenia mięśni.
Objawy nadwyrężenia mięśnia mogą się różnić w zależności od stopnia urazu:
Łagodne nadwyrężenia: Mogą powodować miejscowy ból, sztywność i niewielki obrzęk. Ruch może być nieznacznie ograniczony, ale siła jest w większości zachowana.
Umiarkowane nadwyrężenia: Obejmują częściowe rozdarcie mięśnia, co prowadzi do bardziej znaczącego bólu, obrzęku i osłabienia.
Ciężkie nadwyrężenia: Często spowodowane całkowitym rozerwaniem mięśnia, ciężkie nadwyrężenia powodują intensywny ból, obrzęk, siniaczenie i niemożność poruszania uszkodzonym mięśniem.
Będziesz wiedział, czy doznałeś ciężkiego nadwyrężenia. Najprawdopodobniej usłyszysz słyszalne „trzaśnięcie" i zobaczysz wgłębienie w zarysie mięśnia. Poczujesz natychmiastowy ból, obrzęk, wrażliwość i osłabienie. W końcu możesz mieć także siniaki.
Mniej poważne nadwyrężenia mogą być początkowo mylone z obolałością mięśni, ponieważ oba mogą być wrażliwe na dotyk i bolesne przy ruchu. Jednak ból związany z nadwyrężeniem jest bardziej miejscowy (ograniczony do jednego obszaru) i zazwyczaj nie ustępuje po kilku dniach.
Specjalista medyczny może rozpoznać stopień nadwyrężenia mięśnia na podstawie objawów i zalecić odpowiedni poziom opieki, aby uniknąć dalszego urazu.
Leczenie nadwyrężeń mięśni koncentruje się na minimalizowaniu bólu i obrzęku, wspieraniu gojenia mięśnia i zapobieganiu dalszemu uszkodzeniu. Medycyna sportowa oferuje szereg opcji dla sportowców i aktywnych osób:
Odpoczynek i unieruchomienie: Danie czasu na zagojenie uszkodzonego mięśnia jest niezbędne, szczególnie we wczesnych etapach powrotu do zdrowia.
Terapia lodem: Stosowanie lodu może zmniejszyć ból i obrzęk.
Daj odpoczynek nadwyrężonemu mięśniowi i stosuj lód przez pierwsze kilka dni po urazie. Leki przeciwzapalne, takie jak ibuprofen, naproksen lub paracetamol, również pomagają zmniejszyć ból i obrzęk. W miarę zmniejszania się bólu możesz stosować ciepło na mięsień. Rozciąganie i lekkie ćwiczenia przynoszące krew do uszkodzonego obszaru również mogą być przydatne.
Ogólnie rzecz biorąc, rozciąganie i ciepłe kompresy są pomocne przed ćwiczeniami. Ochłodzenie i zastosowanie lodu po ćwiczeniach może pomóc.
Nadwyrężenie mięśnia powstaje, gdy nadmiernie rozciągniesz lub nadwyrężysz mięsień. Może się to zdarzyć podczas ćwiczeń, podnoszenia czegoś lub upadku. Odpoczynek i inne zabiegi domowe mogą pomóc w zagojeniu mięśnia.
Oto zalecenia dotyczące opieki w domu:
Natychmiast uzyskaj pomoc medyczną, jeśli:
Zadzwoń do lekarza lub linii porad pielęgniarskich teraz lub szukaj natychmiastowej pomocy medycznej, jeśli:
Uważnie obserwuj zmiany w swoim zdrowiu i koniecznie skontaktuj się z lekarzem lub linią porad pielęgniarskich, jeśli:
Specjaliści z zakresu medycyny sportowej często koncentrują się na opracowywaniu zrównoważonych programów ćwiczeń, które obejmują odpowiednią rozgrzewkę, ćwiczenia wzmacniające i pracę nad elastycznością, aby pomóc zmniejszyć ryzyko nadwyrężeń.
Opieka następcza jest kluczowym elementem leczenia i bezpieczeństwa. Upewnij się, że umówiłeś się i przyjdziesz na wszystkie wizyty i zadzwoń do lekarza lub linii porad pielęgniarskich, jeśli masz problemy. Dobrze jest także znać wyniki badań i prowadzić listę leków, które przyjmujesz.
Większość nadwyrężeń jest bolesna, ale większość może się goić z czasem i odpoczynkiem. Nie wszystkie nadwyrężenia są takie same: ciężkie rozdarcie może wymagać opieki medycznej, a nawet operacji. Postępuj zgodnie z radami swojego lekarza, aby zapewnić płynny powrót do zdrowia.
Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.
Opowiedz nam o swoim schorzeniu – przeszukamy wszystkie badania w Europie i skontaktujemy Cię z właściwym ośrodkiem.
