Choroby rzadkie
Badane cząsteczki
Lokalizacje
Badania z rekrutacją w toku są na początku listy
1 badanie kliniczne w tym schorzeniu
Badanie skuteczności ozonu u pacjentów z parestezjami po chemioterapii
HiszpaniaW skrócie
Parestezja to uczucie mrowienia, drętwienia lub „mrowienia igłami", które każdy z nas odczuwa w pewnym momencie swojego życia. Najczęściej jest to nieszkodliwy znak, że kończyna „zasnęła", ale gdy uczucie nie ustępuje lub pojawia się często, może być ważnym objawem choroby.
Parestezja to nazwa medyczna określająca uczucie mrowienia, pieczenia, kłucia, swędzenia lub drętwienia na skórze lub tuż pod jej powierzchnią. Może występować w różnych miejscach ciała i pojawia się bez zewnętrznej przyczyny lub ostrzeżenia.
Parestezja, czasami nazywana „parestezją skóry", jest bardzo częstym doświadczeniem. Każdy odczuwa ją w pewnym momencie życia i może wystąpić z wielu różnych powodów. Wiele z powszechnych przyczyn jest nieszkodliwych i po prostu odzwierciedla normalny sposób funkcjonowania organizmu. Jednak w niektórych przypadkach parestezja może sygnalizować problem zdrowotny.
Najczęściej parestezję odczuwa się w dłoniach, ramionach, nogach i stopach, choć może wystąpić w dowolnej części ciała. Jest to ta sama sensacja „mrowienia igłami", która pojawia się, gdy ktoś siedzi zbyt długo z założonymi nogami lub zasypie z ramieniem podłożonym pod głową.
Osoby doświadczające parestezji opisują różne odczucia. Najczęstsze to uczucie mrowienia, jakby po skórze przebiegały małe igły lub szpilki. Inne osoby opisują to jako pieczenie, kłucie lub wrażenie pełzających po skórze mrówek.
Parestezja może być również odczuwana jako drętwienie – częściowa lub całkowita utrata czucia w danej części ciała. Gdy występuje drętwienie, możesz mieć trudności z odczuwaniem dotyku, temperatury lub bólu w dotkniętym obszarze.
Uczucie to zwykle nie jest bolesne, choć może być nieprzyjemne lub nawet alarmujące. W niektórych przypadkach może towarzyszyć mu wrażliwość na dotyk, skurcze mięśni czy częste oddawanie moczu.
Istnieją dwie główne formy parestezji, które różnią się czasem trwania i przyczyną.
Parestezja przemijająca (tymczasowa) jest znacznie bardziej powszechna. Jak sama nazwa wskazuje, nie trwa długo. Przykładem może być krótkie uczucie mrowienia lub „igieł" w nodze, gdy siedziało się w określonej pozycji zbyt długo. Gdy wyprostujesz nogę, uczucie powinno wrócić do normy.
Pojawia się ona, gdy wywierany jest długotrwały nacisk na nerw. Typowo osiąga się to przez zbyt długie pozostawanie w jednej pozycji bez ruchu. Uderzenie w nerw łokciowy (potocznie zwany „śmieszną kością", choć w rzeczywistości jest to nerw) również wywołuje parestezję.
Parestezja przetrwała (przewlekła) występuje wtedy, gdy uczucie utrzymuje się i nie ustępuje. Jest to zazwyczaj objaw problemów, które mogą wymagać opieki medycznej. Schorzenia takie jak zespół cieśni nadgarstka lub zespół kanału łokciowego są stosunkowo niewielkimi sposobami, w jakie może wystąpić uporczywa parestezja. Ale możesz również mieć uporczywą parestezję z powodu braku krążenia lub uszkodzenia nerwów, które często są poważniejsze.
Pomyśl o uczuciu mrowienia igłami jako o korku ulicznym w układzie nerwowym. Gdy ruch przebiega płynnie, drobne impulsy elektryczne przemieszczają się wzdłuż nerwów biegnących od i do kręgosłupa, do ramion i nóg. Te odczucia następnie przemieszczają się przez rdzeń kręgowy do mózgu.
Ale gdy wywierany jest stały nacisk na nerw, powoduje to zablokowanie przepływu. To zapobiega układowi nerwowemu w przenoszeniu impulsów elektrycznych, które normalnie przekazują odczucia. To często prowadzi do utraty czucia lub drętwienia. Czasami podrażnienie powoduje sygnały, gdy nie powinno ich być. To powoduje uczucie mrowienia.
Gdy nerw jest ściśnięty, ściskane są również tętnice dostarczające krew do nerwu. Nerw nie może działać długo bez stałego dopływu tlenu i glukozy. Wszystko, co staje na drodze zdolności nerwu do wysyłania sygnałów lub z jego zaopatrzeniem w krew, powoduje, że kończyna „zasypią".
Gdy blokada zostanie usunięta, komórki nerwowe zaczynają się budzić, gdy znów zaczynają otrzymywać impulsy. Możesz zacząć odczuwać nieprzyjemne uczucie mrowienia igłami. Układ nerwowy ma tendencję do stania się nadreaktywnym, gdy nerwy odzyskują normalną funkcję. Struktury nerwowe, gdy się regenerują, mają tendencję do bycia drażliwymi przez pewien czas. To dlatego, że nerwy działają spontanicznie.
Przewlekła parestezja jest często objawem podstawowej choroby neurologicznej lub urazowego uszkodzenia nerwu. Może być spowodowana przez schorzenia wpływające na centralny układ nerwowy, taki jak udar i przemijające ataki niedokrwienne (mini-udary), stwardnienie rozsiane, poprzeczne zapalenie rdzenia oraz zapalenie mózgu.
Guz lub zmiana naczyniowa naciskająca na mózg lub rdzeń kręgowy również może powodować parestezję. Zespoły ucisku nerwów, takie jak zespół cieśni nadgarstka, mogą być również przyczyną.
Inne przyczyny przewlekłej parestezji obejmują alkoholizm, cukrzycę i niedobór witaminy B12. Parestezja często wynika z uszkodzenia nerwów, na przykład w cukrzycy.
W niektórych przypadkach silne ataki lęku mogą również powodować parestezję. Niektóre leki mogą również wywoływać to uczucie jako efekt uboczny.
Aby zdiagnozować przyczynę parestezji, lekarz przegląda historię choroby i przeprowadza dokładne badanie fizykalne. Badania laboratoryjne, badania obrazowe i badania przewodnictwa nerwowego (mierzące aktywność nerwów) mogą zostać zlecone.
Lekarz może zadać pytania dotyczące tego, kiedy zaczęły się objawy, jak długo trwają, czy występują ciągle czy okresowo, oraz czy coś je poprawia lub pogarsza. Może również przeprowadzić badania neurologiczne w celu oceny funkcji nerwów i mięśni.
Badania diagnostyczne mogą obejmować badania krwi w celu sprawdzenia poziomu witamin, glukozy we krwi czy funkcji tarczycy. Badania obrazowe, takie jak rezonans magnetyczny (MRI) lub tomografia komputerowa (CT), mogą być użyte do wykluczenia strukturalnych problemów z mózgiem lub rdzeniem kręgowym.
Leczenie parestezji zależy od podstawowej przyczyny. W łagodnych przypadkach lekarz może przepisać leki przeciwbólowe i suplementy witaminy B12, a także może zasugerować akupunkturę i terapię masażu.
W przypadkach, gdy parestezja jest spowodowana podstawowym stanem zdrowotnym, leczenie tego stanu może poprawić lub rozwiązać objawy. Na przykład, zapewnienie dobrej kontroli cukrzycy może pomóc poprawić neuropatię lub przynajmniej zapobiec jej pogorszeniu. Niedobór witaminy B12 można leczyć zastrzykami lub tabletkami B12.
Jeśli parestezja jest spowodowana lekiem, który przyjmujesz, może się poprawić, jeśli lek zostanie odstawiony. Niektóre rzadsze typy obwodowej neuropatii mogą być leczone lekami, takimi jak sterydy (silne leki przeciwzapalne), leki immunosupresyjne (leki zmniejszające aktywność układu odpornościowego) lub zastrzyki immunoglobulin.
Może być również konieczne zastosowanie leków w celu leczenia wszelkiego bólu nerwowego (bólu neuropatycznego), którego doświadczasz. W przeciwieństwie do większości innych rodzajów bólu, ból neuropatyczny zwykle nie poprawia się po zastosowaniu popularnych leków przeciwbólowych, takich jak paracetamol czy ibuprofen, i często stosuje się inne leki.
Główne leki zalecane do leczenia bólu neuropatycznego obejmują amitryptylinę (również stosowaną w leczeniu bólów głowy i depresji) oraz duloksetynę (również stosowaną w leczeniu problemów z pęcherzem i depresji).
Leki te powinny być zwykle rozpoczynane w minimalnej dawce, a dawka powinna być stopniowo zwiększana, aż zauważysz efekt. Wyższe dawki mogą lepiej radzić sobie z bólem, ale są również bardziej narażone na powodowanie skutków ubocznych. Najczęstsze skutki uboczne to zmęczenie, zawroty głowy lub uczucie „upojenia".
Jeśli kończyna jest zdrętwiała i nagle występuje również osłabienie lub paraliż, zamęt, trudności w mówieniu, zawroty głowy, nagły, silny ból głowy lub nie możesz kontrolować pęcherza moczowego lub jelit, natychmiast zadzwoń pod numer alarmowy i poproś o karetkę.
Powinieneś również szukać pilnej pomocy medycznej, jeśli doświadczasz drętwienia nóg, osłabienia lub paraliżu. Powinieneś również odwiedzić opiekę doraźną, jeśli masz drętwienie rozprzestrzeniające się na inne części ciała, z silnym bólem lub obrzękiem, lub trwające długo.
Każdy, kto ma trwającą parestezję, powinien porozmawiać z lekarzem, szczególnie jeśli objawy są nowe, stałe lub nie można ich przypisać żadnej oczywistej przyczynie.
Większość przypadków parestezji przemijającej ustępuje sama po zmianie pozycji lub poruszeniu się. Jednak jeśli uczucie utrzymuje się, często się powtarza lub towarzyszy mu ból, osłabienie lub inne objawy, ważne jest, aby zgłosić się do lekarza w celu oceny i odpowiedniego leczenia.
Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.
Opowiedz nam o swoim schorzeniu – przeszukamy wszystkie badania w Europie i skontaktujemy Cię z właściwym ośrodkiem.
