Choroby rzadkie
Badane cząsteczki
Lokalizacje
Badania z rekrutacją w toku są na początku listy
24 badania kliniczne w tym schorzeniu
Badanie skuteczności i bezpieczeństwa leku ly4005130 i placebo u dorosłych z vitiligo niesegmentowym
BelgiaBadanie skuteczności i bezpieczeństwa kremu z ruksolitynibem w leczeniu bielactwa niesegmentalnego u dzieci w wieku od 6 do 12 lat
AustriaDługoterminowe badanie bezpieczeństwa poworcytynibu u pacjentów z hidradenitis suppurativa, prurigo nodularis lub bielactwem, którzy wcześniej uczestniczyli w badaniach klinicznych
AustriaBadanie bezpieczeństwa i skuteczności ACT-777991 u dorosłych z vitiligo niesegmentowym
CzechyW skrócie
Bielactwo to przewlekła choroba skóry, która powoduje utratę naturalnego koloru przez fragmenty skóry, tworząc białe plamy. Dotyczy około 1% populacji na całym świecie i może pojawić się w każdym wieku, choć najczęściej objawia się przed 30. rokiem życia.
Bielactwo to schorzenie skóry, które sprawia, że skóra traci swój naturalny kolor lub pigment. W rezultacie na skórze pojawiają się jaśniejsze plamy lub całkowicie białe obszary. Jeśli bielactwo wystąpi w miejscach owłosionych, włosy w tych obszarach mogą również stać się białe lub srebrzyste.
Zmiana koloru skóry pojawia się, gdy organizm traci melanocyty – komórki skóry odpowiedzialne za produkcję melaniny, czyli barwnika nadającego skórze jej kolor. Obszary skóry, które straciły pigment, nazywane są plamkami, jeśli mają mniej niż 1 centymetr szerokości, lub plamami, jeśli są większe.
Bielactwo może pojawić się w dowolnym miejscu na ciele, ale najczęściej dotyka skórę wokół oczu, ust, łokci, nadgarstków, dłoni i kostek. Stan ten może obejmować duże obszary skóry, choć rzadko zdarza się, aby osoba straciła cały pigment skóry.
Bielactwo dotyka wszystkie rasy i obie płcie w równym stopniu. Jest jednak bardziej widoczne u osób o ciemniejszym odcieniu skóry. Chociaż bielactwo może rozwinąć się u każdego i w każdym wieku, plamki lub plamy zwykle stają się widoczne przed 30. rokiem życia. Około połowa osób z bielactwem wykazuje objawy przed 20. rokiem życia.
Ryzyko rozwoju bielactwa jest wyższe u osób, które mają pewne choroby autoimmunologiczne, takie jak:
Około 30% osób z bielactwem ma historię rodzinną tego schorzenia, co sugeruje predyspozycje genetyczne.
Głównym objawem bielactwa jest pojawienie się jasnych lub białych plam na skórze. Obszary skóry najczęściej dotknięte bielactwem obejmują:
Bielactwo może również rozwinąć się w miejscach, gdzie rosną włosy, na przykład na skórze głowy. Brak melaniny w skórze może sprawić, że włosy w dotkniętym obszarze staną się białe lub szare.
Centrum plamy może być białe, z jaśniejszą skórą wokół niego. Jeśli pod skórą znajdują się naczynia krwionośne, plama może być lekko różowa, a nie biała. Krawędzie plamy mogą być gładkie lub nieregularne. Czasami mogą być zaczerwienione i zaognione lub wykazywać brązowe przebarwienia.
Bielactwo nie powoduje dyskomfortu skóry, takiego jak suchość, ale plamy mogą czasami swędzić. Stan chorobowy różni się u każdej osoby. Niektórzy ludzie mają tylko kilka małych białych plamek, ale inni mogą mieć większe białe plamy, które łączą się na dużych obszarach skóry.
Istnieją dwa główne typy bielactwa:
Bielactwo niesegmentowe (zwane również obustronnym lub uogólnionym bielactwem) jest najczęstszym typem, dotykającym około 9 na 10 osób z tym schorzeniem. W tym typie objawy często pojawiają się po obu stronach ciała jako symetryczne białe plamy. Symetryczne plamy mogą pojawić się na grzbietach dłoni, ramionach, skórze wokół otworów ciała (takich jak oczy), kolanach, łokciach i stopach.
Bielactwo segmentowe (znane również jako jednostronne lub zlokalizowane bielactwo) to typ, w którym białe plamy dotykają tylko jeden obszar ciała. Bielactwo segmentowe jest mniej powszechne niż bielactwo niesegmentowe, chociaż częściej występuje u dzieci. Zwykle zaczyna się wcześniej i dotyka około 3 na 10 dzieci z bielactwem.
W rzadkich przypadkach możliwe jest, że bielactwo dotknie całego ciała. Jest to znane jako bielactwo uniwersalne.
Bielactwo jest spowodowane brakiem barwnika zwanego melaniną w skórze. Melanina jest produkowana przez melanocyty, czyli komórki pigmentowe skóry.
Stan ten występuje, gdy układ odpornościowy organizmu niszczy melanocyty. Bielactwo uważa się za chorobę autoimmunologiczną – czyli stan, w którym układ odpornościowy błędnie atakuje i niszczy własne komórki organizmu. W przypadku bielactwa układ odpornościowy atakuje melanocyty danej osoby.
Dokładna przyczyna bielactwa nie jest znana, ale może być związana ze zmianami w układzie odpornościowym, czynnikami genetycznymi, stresem lub ekspozycją na słońce. Wrażliwość na tę chorobę może być również uzależniona od regionalnych środowiskowych czynników ryzyka, szczególnie we wczesnym okresie życia.
Dodatkowo melanocyty u osoby z bielactwem mogą być mniej zdolne do radzenia sobie z nierównowagą między przeciwutleniaczami a szkodliwymi wolnymi rodnikami w organizmie. W obu przypadkach melanocyty są uszkadzane i niszczone, co powoduje utratę pigmentu przez plamy skóry.
Lekarz może rozpoznać bielactwo na podstawie badania skóry. Może użyć specjalnej lampy zwanej lampą Wooda, która pomaga zobaczyć różnicę między bielactwem a innymi schorzeniami skóry.
W niektórych przypadkach lekarz może zalecić wykonanie biopsji skóry, aby potwierdzić rozpoznanie i wykluczyć inne możliwe przyczyny utraty pigmentu. Biopsja polega na pobraniu małej próbki skóry w celu zbadania jej pod mikroskopem.
Ponieważ bielactwo jest związane z innymi chorobami autoimmunologicznymi, lekarz może również zalecić wykonanie badań krwi w celu sprawdzenia czynności tarczycy lub innych schorzeń autoimmunologicznych.
Leczenie bielactwa nie jest konieczne, jeśli osoba akceptuje zmiany w wyglądzie swojej skóry. Jednak dla wielu osób dostępne są różne opcje terapeutyczne, jeśli nie podobają im się zmiany w odcieniu skóry.
Żadna pojedyncza terapia nie daje przewidywalnie dobrych rezultatów u wszystkich pacjentów, a reakcja na leczenie jest bardzo zmienna. Niektóre typy bielactwa lub zmiany w określonych lokalizacjach mogą być bardziej lub mniej podatne na leczenie.
Sterydy miejscowe to kremy lub maści, które nakłada się na skórę. Mogą one czasami zatrzymać rozprzestrzenianie się białych plam i mogą przywrócić część pierwotnego koloru skóry. Steryd miejscowy może być przepisany dorosłym, jeśli bielactwo niesegmentowe obejmuje mniej niż 10% ciała.
Fototerapia to leczenie, które wykorzystuje światło ultrafioletowe do stymulowania komórek pigmentowych w skórze. Fototerapia wąskim pasmem UVB jest obecnie szeroko stosowana i uważana za podstawę leczenia.
Inhibitory kinazy Janusa (JAK) to nowa klasa leków dla leczenia bielactwa. W niektórych krajach zatwierdzone są leki miejscowe do leczenia bielactwa niesegmentowego u osób w wieku 12 lat i starszych.
Kamuflowanie skóry to stosowanie kremów kamuflujących, które można nakładać na białe plamy skóry. Kremy są dopasowane do różnych odcieni skóry. Krem pomaga połączyć białe plamy z resztą skóry, dzięki czemu nie są tak widoczne. Kremy kamuflujące są wodoodporne i można je nakładać w dowolnym miejscu na ciele.
Leczenie chirurgiczne może być opcją dla niektórych osób, szczególnie w przypadku bielactwa segmentowego, które jest bardziej odporne na inne formy leczenia.
Ważne jest, aby rozpocząć leczenie jak najszybciej, szczególnie u pacjentów w aktywnej fazie choroby, aby zatrzymać jej postęp.
Oparzenie słoneczne stanowi poważne ryzyko, jeśli masz bielactwo. Musisz chronić swoją skórę przed słońcem i nie korzystać z solariów. Gdy skóra jest wystawiona na działanie światła słonecznego, wytwarza pigment zwany melaniną, aby pomóc chronić ją przed światłem ultrafioletowym. Jednak jeśli masz bielactwo, w twojej skórze nie ma wystarczającej ilości melaniny, więc nie jest ona chroniona.
Zawsze nakładaj krem z filtrem przeciwsłonecznym, najlepiej z współczynnikiem ochrony przeciwsłonecznej (SPF) wynoszącym 50 lub wyższym, aby chronić skórę przed oparzeniem słonecznym i długotrwałymi uszkodzeniami. Jest to szczególnie ważne, jeśli masz jasną skórę.
Większość osób z bielactwem musi szczególnie dbać o swoją skórę w cieplejszej pogodzie, ponieważ są szczególnie narażone na oparzenia słoneczne. Biała skóra nie ma naturalnej ochrony przed promieniami słonecznymi, w przeciwieństwie do normalnej skóry chronionej przez melaninę. Niechroniona skóra z bielactwem z dużym prawdopodobieństwem szybko się spali.
Oparzenie słoneczne jest nie tylko bolesne, ale może również stymulować rozprzestrzenianie się bielactwa u niektórych osób. Zwiększa również ryzyko raka skóry.
Chociaż bielactwo nie stanowi zagrożenia dla ogólnego stanu zdrowia fizycznego, może znacząco wpływać na wygląd i samopoczucie związane z własnym wyglądem. Wiele osób z bielactwem doświadcza wyzwań emocjonalnych i społecznych, dostosowując się do zmian w skórze.
Wiele, jeśli nie większość osób z bielactwem czuje się skrępowanych tym stanem. Uczucia wahają się od zakłopotania po kliniczną depresję. Gdy bielactwo jest bardzo widoczne, pacjenci często zgłaszają, że ludzie unikają ich dotykania, nawet podczas codziennych interakcji, takich jak uścisk dłoni lub wymiana pieniędzy w restauracji.
Wsparcie psychologiczne może być ważną częścią leczenia. Rozpoznanie, że leczenie bielactwa wykracza poza poprawę odcienia skóry – dotyczy również wspierania ogólnego samopoczucia i pewności siebie – jest kluczowe.
Osoby z bielactwem mogą skorzystać z:
Ważne jest również, aby pamiętać, że bielactwo nie jest zakaźne i nie można go "złapać" od innej osoby.
Jeśli skóra nie jest wystawiona na działanie słońca, istnieje zwiększone ryzyko niedoboru witaminy D. Witamina D jest niezbędna do utrzymania zdrowych kości i zębów. Światło słoneczne jest głównym źródłem witaminy D, chociaż jej forma znajduje się również w niektórych pokarmach, takich jak tłuste ryby. Należy rozważyć przyjmowanie codziennego suplementu zawierającego 10 mikrogramów witaminy D.
Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.
Opowiedz nam o swoim schorzeniu – przeszukamy wszystkie badania w Europie i skontaktujemy Cię z właściwym ośrodkiem.
