W skrócie
Rabies virus (inactivated) strain Flury LEP to szczepionka zawierająca zabitego wirusa, stosowana w zapobieganiu wściekliźnie. Dostępna pod nazwami handlowymi Rabipur i RabAvert, jest już dopuszczona do obrotu jako lek w kilku krajach europejskich. W unijnym systemie informacji o badaniach klinicznych zarejestrowano sześć badań interwencyjnych testujących tę szczepionkę, głównie badania fazy 3 dotyczące profilaktyki przedekspozycyjnej wścieklizny.
Najważniejsze informacje
- Rabipur i RabAvert to dopuszczone do obrotu szczepionki przeciw wściekliźnie zawierające inaktywowany wirus Flury LEP.
- Sześć badań interwencyjnych jest zarejestrowanych w unijnym systemie informacji o badaniach klinicznych, głównie fazy 3.
- Największe badanie objęło 561 zdrowych ochotników w celu sprawdzenia odpowiedzi na dawkę przypominającą pięć lat po szczepieniu podstawowym.
- Badania porównują śródskórną i domięśniową drogę podania oraz schematy jednowizytowe.
- Jedno badanie mierzy ból u dzieci w wieku od 4 do 14 lat za pomocą zwalidowanej skali bólu z obrazkami twarzy.
- Szczepionka jest podawana jako roztwór do wstrzykiwań, domięśniowo lub śródskórnie.
Czym jest rabies virus (inactivated) strain Flury LEP?
Rabies virus (inactivated) strain Flury LEP to szczepionka zawierająca zabitego całego wirusa, stosowana w zapobieganiu wściekliźnie. Klasyfikowana jest jako inaktywowana szczepionka przeciw wściekliźnie zawierająca całego wirusa (kod ATC J07BG01). Szczepionka jest wytwarzana przez namnażanie utrwalonego szczepu wirusa Flury Low Egg Passage (LEP) w pierwotnych hodowlach fibroblastów kurzych, a następnie inaktywację wirusa beta-propiolaktonem. Substancja jest dostępna pod nazwami handlowymi Rabipur i RabAvert. Jest już dopuszczona do obrotu jako lek w Holandii, Belgii, Niemczech i Francji, a podmiotem odpowiedzialnym jest Bavarian Nordic A/S.
Jak działa szczepionka przeciw wściekliźnie?
Rabipur zawiera wirusa wścieklizny, który został zabity. Po podaniu szczepionki układ odpornościowy wytwarza przeciwciała przeciwko wirusowi wścieklizny. Przeciwciała te chronią przed zakażeniem wirusem wywołującym wściekliznę. Żaden ze składników szczepionki nie może wywołać wścieklizny. Jedna dawka rozpuszczonego preparatu RabAvert zawiera co najmniej 2,5 j.m. antygenu wirusa wścieklizny.
W jakich wskazaniach jest stosowana lub badana?
- Zapobieganie wściekliźnie przed ekspozycją (profilaktyka przedekspozycyjna) — szczepienie podawane osobom narażonym na kontakt z wirusem wścieklizny, takim jak podróżni lub osoby pracujące ze zwierzętami.
- Zapobieganie wściekliźnie po ekspozycji (profilaktyka poekspozycyjna) — szczepienie podawane po podejrzeniu lub potwierdzeniu kontaktu z wirusem wścieklizny w wyniku ugryzienia, zadrapania lub polizania przez zakażone zwierzę.
- Zakażenie wścieklizną i profilaktyka — jedno zarejestrowane badanie ocenia odpowiedź na dawkę przypominającą u zdrowych ochotników zaszczepionych podstawowo co najmniej pięć lat wcześniej.
Jak podaje się szczepionkę przeciw wściekliźnie?
Szczepionka jest dostarczana w postaci proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Może być podawana domięśniowo lub śródskórnie. RabAvert jest przeznaczony do podawania domięśniowego i nie zawiera konserwantów; należy go zużyć natychmiast po rozpuszczeniu w dołączonym jałowym rozcieńczalniku.
Co wykazują badania kliniczne?
W unijnym systemie informacji o badaniach klinicznych zarejestrowano sześć badań interwencyjnych, w których ta szczepionka jest substancją badaną. Pięć to badania fazy 3; jedno to badanie pilotażowe o niskim stopniu interwencji u dzieci. Trzy badania są zakończone, a trzy uzyskały zgodę.
Badania koncentrują się na schematach profilaktyki przedekspozycyjnej. Jedno zakończone badanie fazy 3 z udziałem 360 dorosłych porównywało dawkę podstawową 4 x 0,1 mL podawaną śródskórnie i dawkę podstawową 1 x 1,0 mL podawaną domięśniowo ze standardowym postępowaniem, mierząc odsetek osób z przeciwciałami przeciw wściekliźnie na poziomie co najmniej 0,5 j.m./mL siedem dni po dawce przypominającej. Inne zakończone badanie fazy 3 z udziałem 165 uczestników porównywało szczepienie śródskórne i domięśniowe, mierząc rezydujące w skórze limfocyty T swoiste dla wirusa wścieklizny po dawce przypominającej.
Większe badanie fazy 3, które uzyskało zgodę, z udziałem 561 zdrowych ochotników sprawdza, czy trzy różne schematy szczepienia podstawowego podane co najmniej pięć lat wcześniej nadal wywołują odpowiednią odpowiedź immunologiczną, zdefiniowaną jako miano RFFIT wynoszące co najmniej 0,5 j.m./mL w 7. dniu po pojedynczej symulowanej dawce przypominającej po ekspozycji. Osobne badanie fazy 3, które uzyskało zgodę, z udziałem 240 uczestników mierzy wzrost miana przeciwciał neutralizujących między 1. a 8. dniem po ponownym szczepieniu, pięć lat po pojedynczej domięśniowej dawce podstawowej.
Badanie pilotażowe o niskim stopniu interwencji z udziałem 48 dzieci w wieku od 4 do 14 lat ocenia ból i łatwość stosowania różnych technik wstrzykiwania, korzystając ze skali bólu Faces Pain Scale-Revised po każdym szczepieniu. Szczepionka występuje również jako lek pomocniczy w jednym badaniu fazy 1/2 eksperymentalnej terapii komórkowej z edycją genów w zespole hiper-IgM sprzężonym z chromosomem X, gdzie jest stosowana do oceny odpowiedzi immunologicznych.
Jakie są znane działania niepożądane?
Ulotka dla pacjenta preparatu Rabipur informuje, że ciężkie reakcje alergiczne są znanym ryzykiem, a szczepionki nie wolno podawać przed możliwą ekspozycją osobom z ciężką reakcją alergiczną na substancję czynną lub którykolwiek składnik w wywiadzie. Ulotka zaznacza również, że ze względu na ciężkość zakażenia wścieklizną Rabipur można podawać każdemu, kto był narażony na wściekliznę, w tym kobietom w ciąży. Dalsze działania niepożądane wymieniono w punkcie 4 ulotki.