Badanie skuteczności wziewnych kortykosteroidów (beklometazonu, budezonidu lub flutykazonu) oraz salbutamolu u dzieci w wieku 1-6 lat z epizodycznym świszczącym oddechem
Świszczący oddech to ostry, gwiżdżący dźwięk, który pojawia się podczas oddychania, gdy drogi oddechowe są częściowo zablokowane lub zwężone. Może być oznaką wielu schorzeń – od przeziębienia po astmę – i wymaga różnego podejścia w zależności od przyczyny.
Czym jest świszczący oddech
Świszczący oddech to ostry, gwiżdżący lub chrapliwy dźwięk, który wydaje oddech, gdy drogi oddechowe są częściowo zablokowane lub zwężone. Najczęściej jest najbardziej słyszalny podczas wydechu (wydychania powietrza), ale czasami można go usłyszeć także podczas wdechu.
Świszczenie powstaje, gdy powietrze przepływa przez nieprawidłowo zwężone lub ściśnięte drogi oddechowe. Czasami może to być oznaką problemów z oddychaniem spowodowanych schorzeniem podstawowym. Jednak w innych przypadkach świszczący oddech może być po prostu reakcją na kurz w powietrzu lub objawem przeziębienia.
Świszczący oddech to wysoki, gwiżdżący dźwięk, który występuje podczas oddychania, gdy drogi oddechowe w płucach są zwężone. Jest to objaw wskazujący na to, że dana osoba może mieć problemy z oddychaniem.
Jak brzmi świszczący oddech
Niektóre świsty można usłyszeć tylko przy użyciu stetoskopu (przyrządu lekarskiego do słuchania odgłosów ciała), ale często można je usłyszeć własnymi uszami. Świszczenie jest bardziej wyraźne podczas wydechu, ale można je również usłyszeć podczas wdechu.
Ton świstu może się różnić w zależności od tego, która część układu oddechowego jest zablokowana lub zwężona. Zwężenie w górnych drogach oddechowych może powodować bardziej ochrypły świst. Zablokowania w dolnych częściach mogą mieć bardziej muzyczny ton, przypominający brzmienie instrumentu dętego, takiego jak klarnet.
Świszczący oddech można opisać na różne sposoby. Niektórzy pacjenci zgłaszają hałaśliwy, trudny oddech, podczas gdy inni opisują gwiżdżący rodzaj oddychania lub chrzęszczące wydzieliny w gardle.
Przyczyny świszczącego oddechu
Świszczący oddech może mieć wiele różnych przyczyn. Najczęstsze przyczyny to:
Astma – przewlekłe schorzenie powodujące obrzęk i zwężenie dróg oddechowych
Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) – grupa chorób płuc, w tym rozedma i przewlekłe zapalenie oskrzeli
Zapalenie oskrzeli – stan zapalny oskrzeli (głównych dróg oddechowych w płucach)
Zapalenie oskrzelików – obrzęk i gromadzenie się śluzu w najmniejszych drogach oddechowych w płucach
Wdychanie obcego przedmiotu do dróg oddechowych prowadzących do płuc
Zakażenie płuc (zapalenie płuc)
Reakcje alergiczne
Zakażenia wirusowe, zwłaszcza u niemowląt poniżej 2 roku życia
Najczęstszą przyczyną świszczenia u młodszych dorosłych jest astma, podczas gdy u osób starszych powyżej 50 lat częstszą przyczyną jest POChP.
Świszczący oddech może również towarzyszyć niewydolności serca (tzw. astma sercowa), ciężkim reakcjom alergicznym lub wdychaniu substancji toksycznej.
U dzieci świszczący oddech może być spowodowany zapaleniem oskrzelików lub wdychaniem obcego przedmiotu.
Jak często występuje świszczący oddech
Świszczący oddech może rozwinąć się u każdego – od niemowląt po osoby starsze. U dorosłych osoby palące oraz osoby z rozedmą lub niewydolnością serca są najbardziej podatne na świszczący oddech.
Świszczący oddech jest również dość powszechny u niemowląt. Od 25% do 30% niemowląt rozwija świszczący oddech w pierwszym roku życia. Może się to zdarzyć, ponieważ dzieci mają mniejsze drogi oddechowe. Dzieci poniżej 2 roku życia są również bardziej podatne na świszczenie.
Świszczący oddech we wczesnym okresie życia jest powszechnym zaburzeniem – około 50% dzieci ma epizod świszczącego oddechu w pierwszym roku życia. Nawracające świszczenie występuje u około jednej trzeciej dzieci w wieku przedszkolnym.
Świszczący oddech u niemowląt i małych dzieci
Świszczący oddech u dzieci to gwiżdżący dźwięk, który pojawia się, gdy dziecko próbuje wydychać powietrze, ale drogi oddechowe w płucach są częściowo zablokowane.
Świszczący oddech jest częsty u dzieci z astmą, ale może być również spowodowany przez alergie i infekcje układu oddechowego, takie jak zapalenie oskrzelików, przeziębienia i grypa. Niektóre dzieci, które mają świszczący oddech, gdy są małe, później rozwijają astmę.
Należy natychmiast udać się na oddział ratunkowy szpitala, jeśli dziecko ma świszczący oddech i którykolwiek z następujących objawów ostrzegawczych:
Dźwięk świszczący podczas wdychania, a nie tylko podczas wydychania
Szybki oddech
Znaczne wykorzystanie mięśni klatki piersiowej do oddychania
Rozszerzanie się (poszerzanie) nozdrzy podczas oddychania
Niebieski kolor wokół warg
Należy zadzwonić do lekarza, jeśli dziecko ma świszczący oddech i problemy z jedzeniem lub piciem, ale nie ma żadnych z powyższych objawów ostrzegawczych.
Jak lekarze diagnozują przyczynę świszczenia
Lekarz najpierw zada pytania dotyczące objawów świszczenia oraz historii medycznej pacjenta lub dziecka. Przeprowadzi również badanie fizykalne.
Ważne wskazówki diagnostyczne to:
Czy świszczenie rozpoczęło się nagle, czy stopniowo
Czy występuje i ustępuje
Jakie warunki mogą wywoływać objawy (takie jak wysiłek fizyczny, wysoki poziom zanieczyszczenia powietrza, zimne powietrze lub kontakt z czymś, na co dana osoba jest uczulona)
Jeśli pacjent lub dziecko ma świszczący oddech po raz pierwszy, lekarz może wykonać jeden lub więcej testów:
Zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej w celu wykrycia wdychanych przedmiotów do płuc, zapalenia płuc lub niewydolności serca
Umieszczenie czujnika na palcu w celu bezbolesnego pomiaru poziomu tlenu we krwi (pulsoksymetria)
Jeśli lekarze są pewni, że świszczący oddech dziecka jest spowodowany astmą, zazwyczaj nie wykonują testów przy każdym epizodzie świszczenia. Jeśli jednak świszczenie powraca i nie pomaga leczenie astmy, lekarze mogą przeprowadzić inne badania, takie jak:
Badania połykania, podczas których lekarze nagrywają wideo dziecka połykającego jedzenie lub płyn
Tomografia komputerowa (TK)
Bronchoskopia, podczas której lekarze wprowadzają małą, elastyczną rurkę z kamerą przez nos i gardło dziecka, aby zajrzeć do płuc
Leczenie świszczącego oddechu
Dostępnych jest wiele metod leczenia świszczącego oddechu, w zależności od tego, co go powoduje. Lekarz może zalecić konsultację z pulmonologiem (specjalistą od chorób płuc) lub alergologiem, jeśli objawy utrzymują się lub jeśli świszczenie jest spowodowane przewlekłym schorzeniem, takim jak astma.
Lekarze mogą przepisać leki otwierające drogi oddechowe. W przypadku astmy pacjenci często otrzymują inhalator – urządzenie, które dostarcza lek bezpośrednio do płuc.
Jeśli świszczenie jest łagodne i pojawia się podczas przeziębienia, ale nie przeszkadza zbytnio i samo ustępuje, leczenie może nie być konieczne.
Leczenie domowe może obejmować:
Przyjmowanie wszystkich przepisanych leków zgodnie z zaleceniami
Przebywanie w miejscu, gdzie jest wilgotne, ogrzane powietrze, co może pomóc złagodzić niektóre objawy – można to osiągnąć przez włączenie gorącego prysznica lub użycie nawilżacza powietrza
Kiedy należy skontaktować się z lekarzem
Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli świszczący oddech:
Występuje po raz pierwszy
Pojawia się wraz ze znaczną dusznością, sinicą skóry, zamieszaniem lub zmianami stanu psychicznego
Utrzymuje się bez wyjaśnienia
Jest spowodowany reakcją alergiczną na ukąszenie lub lek
Jeśli świszczący oddech jest ciężki lub występuje wraz z ciężką dusznością, należy udać się bezpośrednio na najbliższy oddział ratunkowy.
Należy zadzwonić pod numer alarmowy (w Polsce 999 lub 112), jeśli osoba ma napad astmy i:
Zaczyna czuć się gorzej w dowolnym momencie
Nie czuje się lepiej po zastosowaniu maksymalnej dawki inhalatora ratunkowego
Nie ma inhalatora do astmy
Jeśli objawy nie ustąpią po 10 minutach i karetka jeszcze nie przyjechała, należy ponownie użyć inhalatora do astmy, jeśli jest dostępny, stosując tę samą maksymalną dawkę.
Ważne jest, aby nawet jeśli pacjent czuje się lepiej po ataku astmy, udał się do lekarza w ciągu 2 dni w celu omówienia leczenia i uzyskania porad, które pomogą zapobiec kolejnemu napadowi.
info Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.