Badanie fazy II tocilizumab, JNJ‑79635322 i immunoglobulina ludzka w zapobieganiu zespołu uwolnienia cytokin u pacjentów z nawracającym/odpornym szpiczakiem mnogim
Badanie fazy II skuteczności połączenia teclistamabu i pomalidomidu u pacjentów z nawracającą lub oporną szczepicą plazmatyczną po 1‑3 wcześniejszych terapiach
Szpiczak plazmocytowy oporny na leczenie to sytuacja, w której nowotwór nie reaguje na zastosowaną terapię lub przestaje na nią odpowiadać, co stanowi poważne wyzwanie dla pacjentów i lekarzy.
Czym jest szpiczak plazmocytowy oporny na leczenie
Szpiczak plazmocytowy to najczęstszy rodzaj nowotworu komórek plazmatycznych. Komórki szpiczaka to nieprawidłowe komórki plazmatyczne, które powstają w kościach i szpiku kostnym. Komórki te mogą ostatecznie rozwinąć się w guzy zwane plazmocytoma w wielu kościach w całym ciele. Szpiczak plazmocytowy nie jest uważany za pojedynczą chorobę – istnieje wiele jego podtypów.
Szpiczak plazmocytowy oporny na leczenie występuje, gdy pierwsze leczenie szpiczaka plazmocytowego nie działa. Nowotwory komórek plazmatycznych uważa się za oporne na leczenie, gdy liczba komórek plazmatycznych nadal rośnie, mimo stosowanego leczenia. Podobnie jak w przypadku innych nowotworów, nowotwory komórek plazmatycznych określa się jako nawracające, gdy powracają po zakończeniu leczenia.
Szpiczak plazmocytowy jest nieuleczalną chorobą krwi, ale ostatnie postępy w leczeniu poprawiły wyniki przeżycia u pacjentów. Mimo leczenia, pacjenci ze szpiczakiem plazmocytowym są narażeni na wysokie ryzyko nawrotu choroby i potrzebują szybkiego leczenia, aby zmniejszyć chorobowość i śmiertelność związane z chorobą i jej powikłaniami.
Przyczyny oporności na leczenie
Szpiczak plazmocytowy jest spowodowany przez nieprawidłowe komórki, które rozwijają się w szpiku kostnym. Gdy nieprawidłowe komórki rosną i dzielą się, zaczynają pojawiać się powikłania w komórkach krwi i szpiku kostnym.
Naukowcy wciąż nie znają dokładnej przyczyny szpiczaka plazmocytowego ani tego, co prowadzi do mutacji powodujących, że pacjenci są oporni na leczenie pierwszego rzutu. Uważa się, że zmiany genetyczne mogą sprawić, że nowotwór staje się bardziej odporny na leczenie.
Objawy
Objawy szpiczaka plazmocytowego i szpiczaka opornego na leczenie są takie same. Te objawy powracają po leczeniu lub nigdy nie ustępują w wielu przypadkach szpiczaka opornego na leczenie.
W większości przypadków występuje ból kości w dolnej części pleców lub w żebrach. Jeśli kości nadal słabną z powodu nowotworu, mogą nawet ulec złamaniu.
Inne objawy szpiczaka plazmocytowego opornego na leczenie obejmują:
Osłabienie
Fioletowe plamy na skórze
Częste infekcje
Duszność
Utrata apetytu
Zmęczenie
Jeśli objawy utrzymują się podczas leczenia, jest to znak, że obecne leczenie nie działa. Należy porozmawiać z lekarzem, jeśli objawy nadal występują, aby dowiedzieć się, jak można je złagodzić.
Diagnostyka
Badania stosowane do diagnozowania szpiczaka plazmocytowego i innych nowotworów komórek plazmatycznych to te, które badają krew, szpik kostny i mocz. Badania te obejmują:
Badania immunoglobulin w krwi i moczu
Aspiracja i biopsja szpiku kostnego
Badanie fizykalne
Badanie układu kostnego
Morfologia krwi (badanie pełnej krwi)
Badania biochemiczne krwi
Całodobowy test moczu
Rezonans magnetyczny (MRI)
Tomografia komputerowa z pozytonową emisją (PET-CT)
Następujące badania są wykonywane na próbkach z biopsji, aby monitorować przebieg leczenia i określić dalsze postępowanie.
Rodzaje oporności na leczenie
Pacjenci, którzy nie osiągają co najmniej minimalnej odpowiedzi na terapię początkową i u których choroba postępuje podczas leczenia, są określani jako mający pierwotnie opornego szpiczaka. Czasami nowotwór nie reaguje na pierwsze zastosowane leczenie – lekarze mogą to nazywać pierwotnie opornym szpiczakiem plazmocytowym.
W innych sytuacjach nowotwór może się najpierw poprawić, ale następnie staje się oporny na leczenie i zaczyna ponownie rosnąć. Nazwa tego stanu to nawracający/oporny szpiczak plazmocytowy.
Szpiczak plazmocytowy jest uważany za podwójnie oporny, jeśli choroba postępowała podczas leczenia lub po leczeniu inhibitorem proteasomu i lekiem immunomodulującym. Jeśli pacjent jest również oporny na dodanie przeciwciał monoklonalnych, jest to uważane za chorobę potrójnie oporną, co wiąże się ze złym rokowaniem.
info Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.