Badanie randomizowane kontrolujące poziom TSH u pacjentów z zaawansowanym rakiem tarczycy leczonych inhibitorami kinazy tyrozynowej: terapia lewotyroksyną i liotyroniną vs lewotyroksyna
Niedoczynność tarczycy dotyka jedną na trzysta osób w Stanach Zjednoczonych, częściej pojawiając się u kobiet i osób starszych. Ta choroba sprawia, że gruczoł tarczowy nie produkuje wystarczającej ilości hormonów, co spowalnia metabolizm i może prowadzić do niezamierzonego przyrostu wagi oraz chronicznego zmęczenia.
Czym jest niedoczynność tarczycy
Niedoczynność tarczycy to stan, w którym gruczoł tarczowy nie wytwarza i nie uwalnia wystarczającej ilości hormonu do krwiobiegu. Tarczyca to niewielki, mający kształt motyla gruczoł znajdujący się z przodu szyi. Wytwarza ona hormony kontrolujące sposób, w jaki organizm wykorzystuje energię.
Hormony tarczycy wpływają na niemal każdy narząd w organizmie i kontrolują wiele najważniejszych funkcji ciała. Oddziałują na oddychanie, częstość akcji serca, wagę, trawienie i nastrój. Bez wystarczającej ilości hormonów tarczycy wiele funkcji organizmu zwalnia.
W wyniku niedoczynności tarczycy metabolizm – czyli procesy chemiczne zachodzące w organizmie, które przekształcają pożywienie w energię – ulega spowolnieniu. Może to prowadzić do niezamierzonego przyrostu wagi i sprawić, że czujemy się cały czas wyczerpani.
Wyróżnia się cztery główne typy niedoczynności tarczycy:
Pierwotna niedoczynność tarczycy bezpośrednio wpływa na tarczycę i sprawia, że wytwarza niskie poziomy hormonów tarczycy. W odpowiedzi przysadka mózgowa produkuje więcej hormonu stymulującego tarczycę (TSH). Może ją powodować choroba Hashimoto lub może wystąpić po operacji tarczycy lub radioterapii. Jest to najczęstszy typ.
Wtórna niedoczynność tarczycy występuje, gdy mamy niedoczynną przysadkę mózgową – niewielki gruczoł wielkości grochu u podstawy mózgu.
Tarczyca
Przysadka mózgowa
Podwzgórze
Przyczyny i czynniki ryzyka
Niedoczynność tarczycy ma kilka przyczyn. Do najczęstszych należą:
Choroba Hashimoto – schorzenie autoimmunologiczne, w którym układ odpornościowy atakuje tarczycę. Jest to najczęstsza przyczyna.
Zapalenie tarczycy – stan zapalny tarczycy.
Wrodzona niedoczynność tarczycy – niedoczynność tarczycy obecna od urodzenia.
Chirurgiczne usunięcie części lub całej tarczycy.
Leczenie promieniowaniem tarczycy.
Niektóre leki.
W rzadkich przypadkach choroby przysadki mózgowej lub zbyt duża albo zbyt mała ilość jodu w diecie.
Niedobór jodu oraz autoimmunologiczne zapalenie tarczycy to najczęstsze przyczyny tej choroby. Centralna niedoczynność tarczycy jest rzadka.
Ryzyko wystąpienia niedoczynności tarczycy jest wyższe, jeśli:
Jesteś kobietą
Masz ponad 60 lat
Miałeś wcześniej problem z tarczycą, taki jak wole
Przeszedłeś operację mającą na celu naprawienie problemu z tarczycą
Otrzymałeś leczenie promieniowaniem tarczycy, szyi lub klatki piersiowej
Masz rodzinną historię chorób tarczycy
Byłaś w ciąży lub urodziłaś dziecko w ciągu ostatnich 6 miesięcy
Masz zespół Turnera – zaburzenie genetyczne dotykające kobiety
Masz niedokrwistość złośliwą, w której organizm nie może wytworzyć wystarczającej ilości zdrowych czerwonych krwinek, ponieważ nie ma wystarczającej ilości witaminy B12
Masz zespół Sjögrena – chorobę powodującą suchość oczu i ust
Objawy niedoczynności tarczycy wahają się od minimalnych po zagrażające życiu. Najczęstsze objawy to nietolerancja zimna, zmęczenie, przyrost wagi, sucha skóra, zaparcia i zmiany głosu.
Oznaki i objawy sugerujące zaburzenia czynności tarczycy nie są specyficzne i nie pozwalają na postawienie diagnozy, szczególnie we wczesnej fazie choroby. Z tego powodu rozpoznanie opiera się na badaniu poziomu hormonu stymulującego tarczycę i wolnej tyroksyny we krwi.
Chociaż przyrost wagi i zmęczenie nie są specyficzne dla niedoczynności tarczycy, prosty test krwi może pomóc lekarzowi sprawdzić, czy występuje ta choroba.
Nieleczona przez długi czas niedoczynność tarczycy może stać się zagrożeniem dla życia. Jeśli pojawiają się nowe objawy, ważne jest, aby uzyskać ocenę lekarską.
Diagnostyka
Diagnoza niedoczynności tarczycy opiera się na badaniach krwi oceniających poziom hormonu stymulującego tarczycę (TSH) i wolnej tyroksyny (FT4).
Nie ma dowodów, że badania przesiewowe populacji są korzystne. Badanie przesiewowe funkcji tarczycy u nieciężarnych, bezobjawowych dorosłych wiąże się z niepewnymi ryzykami i korzyściami.
W ogólności niedoczynność tarczycy jest bardzo dobrze leczalna. Większość osób może kontrolować tę chorobę za pomocą leków i regularnych wizyt kontrolnych u endokrynologa.
Leczenie
Ulgę w objawach i normalizację poziomu hormonu stymulującego tarczycę osiąga się dzięki terapii zastępczej lewotyroksyną, rozpoczynanej w dawce od 1,5 do 1,8 mikrograma na kilogram masy ciała dziennie.
Dodawanie trijodotyroniny nie jest zalecane, nawet u pacjentów z utrzymującymi się objawami i prawidłowym poziomem hormonu stymulującego tarczycę.
Pacjenci powyżej 60 roku życia lub ze znaną lub podejrzewaną chorobą niedokrwienną serca powinni rozpoczynać od niższej dawki lewotyroksyny (od 12,5 do 50 mikrogramów dziennie).
Kobiety z niedoczynnością tarczycy, które zajdą w ciążę, powinny zwiększyć swoją tygodniową dawkę o 30% do dziewięciu dawek tygodniowo (czyli przyjmować jedną dodatkową dawkę dwa razy w tygodniu), a następnie poddawać się comiesięcznej ocenie i leczeniu.
Leczenie niedoczynności tarczycy jakiegokolwiek pochodzenia polega na zastępowaniu hormonów tarczycy. Nieleczona niedoczynność tarczycy zwiększa zachorowalność i śmiertelność.
Korzyści kliniczne zaczynają się pojawiać po 3–5 dniach i stabilizują po 4–6 tygodniach. Osiągnięcie poziomu TSH w zakresie referencyjnym może zająć kilka miesięcy ze względu na opóźnioną readaptację osi podwzgórze-przysadka.
Życie z niedoczynnością tarczycy
Sposób przyjmowania leków ma znaczenie. Lewotyroksynę najlepiej przyjmować rano, z wodą, na pusty żołądek, przynajmniej pół godziny przed jedzeniem i piciem. Niektóre leki i suplementy mogą również wpływać na to, jak dobrze organizm wchłania lewotyroksynę. Z tego powodu należy przyjmować lewotyroksynę co najmniej cztery godziny po wapniu, żelazie, lekach obniżających cholesterol (cholestyramina, kolestypol) i tabletkach multiwitaminowych.
Lewotyroksynę należy przechowywać starannie. Traci ona swoją moc z czasem i powinna być przechowywana w temperaturze pokojowej z dala od wilgoci, ciepła i bezpośredniego światła słonecznego.
Regularne przyjmowanie lewotyroksyny jest bardzo ważne. Zapominanie o tym jest jednym z głównych powodów, dla których ludzie nie czują się dobrze.
Nawyki związane ze stylem życia mogą poprawić sposób funkcjonowania układu odpornościowego, co może pomóc złagodzić objawy niedoczynności tarczycy.
Ważne jest, aby dążyć do 8 godzin snu każdej nocy. Sypialnia powinna być ciemna, cicha i chłodna. Regularne wizyty kontrolne u lekarza pomagają monitorować stan zdrowia i dostosowywać leczenie w razie potrzeby.
info Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.